Сураи Ан-Намль — Оят 66

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ادَّارَكَ: аз решаи «дарк» буда, маънои пай дар пай расидан, комил шудан ва ба ҳам пайвастанро дорад. Дар ин ҷо маънои он аст, ки дониши онҳо дар бораи охират нопурра ва омехта бо шак аст.
• عَمُونَ: ҷамъи калимаи «аъмо» (кӯр) аст, вале дар ин ҷо маънои кӯрии дилӣ ва бинои доштани чашми дил аст, на кӯрии чашм.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ҳолати кофирон ва мушриконро дар бораи охират баён мекунад. Мефармояд, ки дониши онҳо дар бораи охират нопурра ва парешон аст; онҳо ҳақиқати охиратро он тавре ки бояд, намедонанд ва ба он боварии комил надоранд. Балки онҳо дар бораи рӯзи қиёмат ва он чизе ки дар он рӯз рӯй медиҳад, дар шакку дудилагӣ қарор доранд. На танҳо шак, балки дилҳои онҳо аз дидани ҳақиқати охират кӯр шудааст ва онро намебинанд ва намефаҳманд.

Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки маънои оят ин аст: агар онҳо дар рӯзи қиёмат охиратро бибинанд, он гоҳ дониши онҳо комил мешавад, вале дар ҳаёти дунё онҳо аз он ғофил ва дар шак буданд. Яъне, онҳо дар дунё ба охират бовар надоштанд ва ҳатто аз он бехабар буданд, гӯё ки чашми дилашон аз дидани ҳақиқат кӯр буд.

1. Фаъидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бовар ба охират ва рӯзи қиёмат аз асосҳои имон аст ва набояд дар ин бора шакку дудилагӣ дошта бошем.
• Дунёи фонӣ набояд моро аз андеша дар бораи охират ғофил кунад; зеро онҳое ки дар дунё аз охират ғофил буданд, дар охират пушаймон мешаванд.
• Ин оят даъват мекунад, ки бо чашми дил ба ҳақиқатҳои динӣ назар кунем ва аз кӯрии маънавӣ эмин бошем.
• Имон ба охират ба инсон қуввату умед мебахшад ва ӯро ба амалҳои некӯ ташвиқ мекунад.
• Худованди мутаъол одамонро ба андеша ва тафаккур дар бораи охират даъват мекунад, то ки онҳо бо дониши комил ва боварии қавӣ ба сӯи Ӯ рӯ оваранд.