Сураи Ан-Намль — Оят 88

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَحْسَبُهَا — гумон мекунӣ, фикр мекунӣ.
• جَامِدَةً — бениҳаракат, собит, дар ҷои худ истода.
• تَمُرُّ — мегузарад, ҳаракат мекунад.
• مَرَّ السَّحَابِ — гузаштани абрҳо, яъне монанди ҳаракати абрҳо.
• صُنْعَ اللَّهِ — сохтани Аллоҳ, амали Аллоҳ.
• أَتْقَنَ — мустаҳкам кард, дақиқ ва устувор гардонд.
• خَبِيرٌ — огоҳ, бохабар.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ту кӯҳҳоро мебинӣ ва гумон мекунӣ, ки онҳо дар ҷои худ бениҳаракат истодаанд, вале дар ҳақиқат онҳо мисли абрҳое, ки бод онҳоро мебарад, ба шитоб ҳаракат мекунанд. Ин ҳаракат ва ин тағйирот сохта ва амали Аллоҳи бузургвор аст, ки ҳар чизро бо дақиқӣ ва устуворӣ офаридааст. Ҳамоно Аллоҳ аз ҳамаи амалҳои шумо — аз некӣ ва бадӣ — огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад, ва Ӯ шуморо ба мувофиқи амалҳоятон ҷазо хоҳад дод.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки қудрати Аллоҳ бениҳоят бузург аст: Ӯ метавонад кӯҳҳои азиму сангинро мисли абрҳо ба ҳаракат дароварад.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро ва ноустувор аст ва рӯзе ҳама чиз тағйир хоҳад ёфт.
• Аллоҳ ҳар чизро бо дақиқӣ ва ҳикмат офаридааст; ин боиси он мегардад, ки мо ба Ӯ бовар кунем ва ба офариниши Ӯ эҳтиром гузорем.
• Огоҳии Аллоҳ аз ҳамаи амалҳои мо — пинҳонӣ ва ошкор — моро ба некӣ ва ростӣ ташвиқ мекунад ва аз бадӣ бозмедорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба қудрати Аллоҳ таваккал кунем ва аз адлу ҳикмати Ӯ бовар дошта бошем, зеро Ӯ ҳама чизро медонад ва ба ҳама чиз тавоност.