Сураи Ан-Намль — Оят 89

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «Ҳасана»: амали некӯ ва савоб, ки дар ин ҷо пеш аз ҳама имон ба Аллоҳ, тавҳид ва ибодати холисро дар бар мегирад.

— «Фазаъ»: даҳшат, тарсу ваҳшати бузург, ки дар рӯзи қиёмат рӯй медиҳад.

— «Оминун»: дар амон, бехатар, эмин аз тарсу ҳарос.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки ҳар касе дар рӯзи қиёмат бо амали некӯ — яъне бо имон ба Аллоҳ, тавҳид, ибодати холис ва корҳои шоиста — ҳозир шавад, барои ӯ подоши некӯтар ва беҳтар аз он амал хоҳад буд. Ин подош Ҷаннат аст, ки неъматҳои он аз ҳамаи амалҳои некӯи инсон бартар аст. Ҳамчунин чунин бандагон дар он рӯзи пурдаҳшат аз тарсу ваҳшати бузурги қиёмат дар амон ва бехатар хоҳанд буд. Онҳо на аз ҳисоби худ тарс хоҳанд дошт ва на аз оқибати худ ғамгин хоҳанд шуд, зеро Аллоҳ онҳоро аз ҳамаи даҳшатҳои он рӯз эмин мегардонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳар амали неке, ҳатто кам бошад ҳам, беподош намемонад ва Аллоҳ онро бо чизе беҳтар аз худаш ҷазо медиҳад.

— Он моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят мекунад ва нишон медиҳад, ки роҳи наҷот аз даҳшатҳои рӯзи қиёмат ҳамин аст.

— Ин оят дили инсонро ба ислом мекашад, зеро ислом дини раҳмат, умед ва амният аст, на дини тарсу ноумедӣ.

— Ҳар кас бидонад, ки подоши некӣ назди Аллоҳ беҳтар аз худи он аст, бо рағбати бештар ба сӯи некӯкорӣ мешитобад ва аз гуноҳ дур мешавад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дунё бо имон ва амали нек зиндагӣ кунем, то дар охират дар амон ва осоиштагӣ бошем.