قصص سۈرىسى — ئايەت 17

1. ئايەتتىكى چۈشەندۈرۈشكە موھتاج سۆزلەر:

• رَبِّ: پەرۋەردىگارىم، ئىگەم.
• بِمَا أَنْعَمْتَ عَلَيَّ: ماڭا بەرگەن نېمەتلىرىڭ بىلەن، يەنى سەن ماڭا ئاتا قىلغان نېمەتلەر ھەققى-ھۆرمىتى ئۈچۈن.
• ظَهِيرًا: ياردەمچى، مەدەتكار، قوللىغۇچى.
• لِّلْمُجْرِمِينَ: گۇناھكارلارغا، جىنايەتچىلەرگە، يامان ئىش قىلغۇچىلارغا.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

مۇسا ئەلەيھىسسالام پەرۋەردىگارىغا يالۋۇرۇپ ئېيتتى: ئى رەببىم! سەن ماڭا تەۋبە قىلىش، مەغپىرەت قىلىنىش ۋە تۈرلۈك-تۈمەن نېمەتلەرنى ئاتا قىلدىڭ. سېنىڭ ماڭا بەرگەن بۇ ئۇلۇغ نېمەتلىرىڭ ھەققى-ھۆرمىتى ئۈچۈن، مەن ھەرگىز گۇناھكارلارغا، جىنايەتچىلەرگە ياردەمچى ۋە مەدەتكار بولمايمەن. ئۇلارنىڭ يامان ئىشلىرىغا، گۇناھ-مەئسىيەتلىرىگە ھەرگىز قول قوشمايمەن.

بۇ ئايەتتە مۇسا ئەلەيھىسسالامنىڭ ئاللاھ تائالاغا بولغان مىننەتدارلىقى ۋە تەۋبىسى ئىپادىلىنىدۇ. ئۇ ئاللاھ بەرگەن نېمەتلەرنى ئېتىراپ قىلىپ، شۇ نېمەتلەرنىڭ ھۆرمىتى ئۈچۈن گۇناھكارلارغا ياردەم قىلماسلىققا، ئۇلار بىلەن ھەمكارلاشماسلىققا ئەھدە بېرىدۇ. بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ئاللاھ بەرگەن ھەر بىر نېمەت ئۈچۈن شۈكرى قىلىش، شۇ نېمەتلەرنى يامان يولدا ئىشلەتمەسلىك ۋە گۇناھكارلارغا ياردەم بەرمەسلىك ھەر بىر مۇئمىننىڭ بۇرچىدۇر. ئاللاھ بىزگە ئەقىل، كۈچ-قۇۋۋەت، ئىلىم ۋە ھىدايەت قاتارلىق ئۇلۇغ نېمەتلەرنى ئاتا قىلغان. بۇ نېمەتلەرنى ئاللاھ رازى بولىدىغان ياخشى ئىشلارغا ئىشلىتىش، ھەق يولىدا خىزمەت قىلىش ۋە يامانلىققا قارشى تۇرۇش بىزنىڭ ۋەزىپىمىزدۇر. گۇناھكارلارغا ياردەم قىلىش، ئۇلارنىڭ جىنايەتلىرىگە قول قوشۇش ئىنساننى ئاللاھنىڭ رەھمىتىدىن يىراقلاشتۇرىدۇ. شۇڭا ھەر بىر مۇسۇلمان ئۆزىگە بېرىلگەن نېمەتلەرنى ئەسلىگەن ھالدا، ھەق يولىدا مۇستەھكەم تۇرۇشى، ياخشىلىققا ياردەم بېرىشى ۋە يامانلىقتىن يىراق بولۇشى كېرەك.