سورت قصص — آیت 22

د کلمو معناګانې:

• تِلْقَاءَ: لوري ته، اړخ ته.
• مَدْيَنَ: د شعیب علیه السلام ښار (چې د شام او حجاز ترمنځ پروت و).
• سَوَاءَ السَّبِیلِ: سمه او نېغه لار، د لارې منځ.

تفسیر:

کله چې حضرت موسی علیه السلام د فرعون له ظلم او واکمنۍ څخه ووت او د مدین په لوري روان شو، نو هغه د دې ځمکې لار نه پېژندله. هغه یوازې د الله تعالی پر لارښوونې تکیه وکړه او ویې ویل: "شاید زما رب ما ته سمه او نېغه لار وښیې." دا د هغه د توکل، عاجزۍ او د الله تعالی پر رحمت د باور څرګندونه وه. هغه پوهېده چې لار ورکه ده، خو له الله تعالی یې د لارښوونې هیله وکړه، ځکه چې الله تعالی د هغه چا ملګری دی چې د هغه په لور مخه کوي.

فایدې:

• دا آیت مونږ ته ښیي چې کله مونږ په ناپېژندل شوي حالت یا سفر کې وو، نو باید له الله تعالی څخه د لارښوونې سوال وکړو او پر هغه توکل وکړو.
• حضرت موسی علیه السلام یوازې د الله تعالی پر مرسته تکیه وکړه، نه پر خپل ځواک یا پوهې، او دا مونږ ته د توکل درس راکوي.
• دا آیت مونږ ته د امید او خوشبینۍ درس راکوي، چې حتی په سختو شرایطو کې هم باید له الله تعالی څخه د ښه والي هیله وکړو.
• دا آیت مونږ ته دا هم ښیي چې الله تعالی خپل بندګان نه پرېږدي، او که هغوی په اخلاص سره د هغه په لور مخه وکړي، نو الله به یې لارښوونه وکړي.