Сураи Аль-Касас — Оят 67

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «تَابَ»: тавба кард, яъне аз гуноҳу ширк ба сӯи Худо баргашт.

— «آمَنَ»: имон овард, ба Худо ва расулонаш бовар кард.

— «عَمِلَ صَالِحًا»: амали некӯ анҷом дод, яъне амалҳои шоиста ва писандидаи Худоро ба ҷо овард.

— «فَعَسَىٰ»: пас умед аст, ки ин калима дар ин ҷо ба маънои таъкид ва ҳатмӣ будан истифода шудааст.

— «الْمُفْلِحِينَ»: растагорон, комёбон, онҳое ки дар дунёву охират ба мурод ва наҷот мерасанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят пас аз зикри ҳолати кофирон ва гумроҳон мефармояд, ки роҳи наҷот барои ҳама боз аст. Ҳар касе аз онҳо, ки аз ширку куфр тавба кунад ва ба Худои ягона имон оварад ва амалҳои некӯ анҷом диҳад, яъне фармонҳои Худо ва расулашро ба ҷо оварад, умедворем, ки аз зумраи комёбон ва растагорон гардад. Ин комёбӣ ҳам дар дунё ва ҳам дар охират аст: дар дунё ба ҳидоят ва оромиш мерасад ва дар охират ба биҳишт ва ризои Худо ноил мегардад. Калимаи «عَسَىٰ» дар ин ҷо аз ҷониби Худо маънои ҳатмӣ ва бешак буданро дорад, яъне ин ваъдаи Худост, ки ҳатман ба амал меояд ва ҳеҷ шакке дар он нест. Пас тавба, имон ва амали солеҳ се рукни асосии наҷот ва саодатанд, ки ҳар кас онҳоро ба ҷо оварад, аз растагорон хоҳад буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дарҳои тавба ҳамеша кушода аст ва ҳеҷ кас набояд аз раҳмати Худо ноумед шавад.

— Тавба танҳо ба забон нест, балки бояд бо имон ва амали некӯ ҳамроҳ бошад.

— Ислом дини умед ва наҷот аст, на дини ноумедӣ ва маҳрумият.

— Ҳар касе, ки ба сӯи Худо баргардад ва амали шоиста кунад, метавонад ба баландтарин дараҷаҳо — ба сафи растагорон — бирасад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои ғарқ шудан дар гуноҳ, зуд тавба кунем ва ба сӯи некиву имон бишитобем, то дар дунёву охират комёб шавем.