Сураи Аль-Касас — Оят 66

1. Маънои калимаҳо:

• فَعَمِيَتْ: пӯшида шуд, пинҳон гардид.
• الْأَنبَاءُ: хабарҳо, ахбор.
• يَتَسَاءَلُونَ: аз якдигар мепурсанд, саволу ҷавоб мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз — рӯзи қиёмат — ҳамаи хабарҳо ва далелҳое, ки мардум дар дунё ба онҳо такя мекарданд, аз назари онҳо пинҳон мешаванд ва онҳо чизе намеёбанд, ки ба он эҳтиҷоҷ кунанд. Ҳеҷ узре ва ҳеҷ баҳонае барои онҳо намондааст. Онҳо дар чунин ҳолати сахт қарор мегиранд, ки наметавонанд аз якдигар чизе бипурсанд — на дар бораи он чи ба онҳо рӯй додааст, ва на дар бораи он чи бояд ҷавоб диҳанд. Ин аз шиддати даҳшат ва ҳайрати онҳост, зеро онҳо ба яқин донистанд, ки ба сӯи кадом азоб равона мешаванд. Ҳамин тавр, забонҳошон баста мешавад ва ҳатто имкони пурсидани якдигарро аз даст медиҳанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоб аст ва ҳеҷ баҳонае қабул намешавад.
• Моро водор мекунад, ки дар дунё ба фикри охират бошем ва пеш аз он ки дер шавад, тавба кунем ва амали нек анҷом диҳем.
• Нишон медиҳад, ки дар он рӯз на сарват, на қудрат ва на робитаҳои дунёӣ фоида мерасонанд, балки танҳо амали солеҳ ва имон ба Аллоҳ наҷотбахш аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон моро бо суханони равшан ва таъсирбахш ба сӯи роҳи рост ҳидоят мекунад, то ки мо дар ғафлат набошем ва ба сӯи некиҳо шитоб кунем.