Сураи Аль-Касас — Оят 68

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَخْلُقُ: меофарад, мебинад.
• يَخْتَارُ: интихоб мекунад, бармегузинад.
• الْخِيَرَةُ: ҳаққи интихоб, ихтиёр.
• سُبْحَانَ اللَّهِ: Пок аст Аллоҳ аз ҳар айбу нуқсон.
• تَعَالَىٰ: Баланд аст, болотар аст.
• يُشْرِكُونَ: шарик месозанд, ширк меоваранд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таоло мефармояд, ки Парвардигори ту — эй Паёмбар — ҳар чизеро, ки бихоҳад, меофарад ва аз байни офаридаҳояш ҳар киро бихоҳад, барои паёмбарӣ, рисолат ва ибодат интихоб мекунад. Ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки ба интихоби Аллоҳ эътироз кунад ё барои Худо ҳаққи интихоб қоил шавад. Интихоб ва ихтиёр танҳо аз они Аллоҳи Ягона аст. Ин оят дар посух ба он мушриконе нозил шудааст, ки мегуфтанд: «Чаро ин Қуръон ба марде аз ду шаҳр — яъне ба шахси бузурге монанди Валид ибни Муғира ё Урва ибни Масъуд — нозил нашудааст?» Аллоҳи Таоло ба онҳо ҷавоб дода, мефармояд, ки интихоби паёмбар ва расонидани рисолат кори Худост, на кори бандагон. Сипас Аллоҳи худро пок мешуморад ва мефармояд, ки Ӯ аз ҳар он чизе, ки мушрикон ба Ӯ шарик месозанд, пок ва болотар аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки офариниш ва интихоб танҳо кори Аллоҳи Таолост ва ҳеҷ кас ҳақ надорад ба интихоби Ӯ эътироз кунад.
• Мусулмон бояд ба қазо ва қадари Аллоҳ розӣ бошад ва бидонад, ки ҳикмати Худо дар ҳар интихоб ва ҳар амал комил аст.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои эътироз ба кори Худо, ба Ӯ таваккул кунад ва ба интихоби Ӯ бовар дошта бошад.
• Пок донистани Аллоҳ аз ширк ва шарик сохтан ба Ӯ, асоси тавҳид аст ва дили инсонро ба ягонагӣ ва бузургии Худо наздик мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон ва паёмбарӣ ба интихоби Худост, на ба хоҳиши одамон, ва ин худ далели бузургии Қуръон ва ислом аст.