Сураи Аль-Анкабут — Оят 51

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَوَلَمْ يَكْفِهِمْ: Оё кофӣ нест барои онҳо?
• الْكِتَابَ: Китоб — яъне Қуръони Карим.
• يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ: Ки бар онҳо хонда мешавад.
• رَحْمَةً: Раҳмат — марҳамат ва неъмат.
• ذِكْرَىٰ: Панд ва ёдоварӣ.

1. Тафсири оят:

Оё барои ин мушрикон кофӣ нест, ки Мо бар ту — эй Паёмбар — ин Китобро нозил кардем, ки бар онҳо хонда мешавад? Онҳо аз ту мӯъҷизаҳои дигар талаб мекарданд, дар ҳоле ки худи Қуръон бузургтарин мӯъҷиза аст. Қуръон мӯъҷизаи ҷовидон аст, ки бо гузашти рӯзгор кӯҳна намешавад ва мисли он оварда наметавонанд. Дар ин Қуръон барои мардуми имоновар раҳмат ва панд аст — раҳмат дар дунё ва охират, ва панду ибрат барои онҳое, ки имон меоранд ва аз он баҳра мегиранд. Он чизе ки бар онҳо нозил шудааст, аз он чизе ки онҳо пешниҳод карда буданд, беҳтар ва судмандтар аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръони Карим бузургтарин мӯъҷиза ва далели ростқавлии Паёмбар (с.а.с.) аст, ки то рӯзи қиёмат боқӣ мемонад.
• Қуръон барои мӯъминон раҳмат ва сарчашмаи ҳидоят дар ҳаёти дунё ва охират аст.
• Хондани Қуръон ва андеша кардан дар маъноҳои он дилҳоро зинда мекунад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.
• Қуръон панду ибрат аст барои касоне, ки бо дили кушод ва имон ба он гӯш медиҳанд ва аз он баҳра мегиранд.
• Имон шарти асосии баҳрагирӣ аз Қуръон аст; ҳар кас ки имон дорад, аз раҳмат ва пандҳои он баҳра мебарад.
• Қуръон неъмати бузург ва беҳтарин ҳадяи Худованд ба инсонҳост, ки бояд қадри онро донистем ва ба он амал кунем.