Surat Ali Imran — Ayat 107

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ : raine padha dadi putih, mêngkilêp, lan sumêrêp, minangka tandha kabagyan lan katampi ing ngarsaning Allah.
• رَحْمَةِ اللَّهِ : rahmaté Allah, ing kene tegesé yaiku suwarga lan kabagyan kang langgeng.
• خَالِدُونَ : padha langgeng, ora bakal mati lan ora bakal metu saka kono.

1. Tafsiré ayat:

Dene wong-wong kang raine padha dadi putih mêngkilêp, yaiku para ahli taat lan wong-wong mukmin kang nindakake kabecikan, padha ngrasakake kabagyan gedhe. Raine padha sumêrêp amarga padha kaparingan kabar bagya lan ganjaran kang becik saka Allah. Wong-wong iki padha manggon ing rahmaté Allah, yaiku suwarga kang kebak kanikmatan. Ing kono padha langgeng salawas-lawase, ora bakal metu saka suwarga, lan kanikmatané ora bakal sirna utawa owah. Padha ngrasakake kabagyan kang langgeng tanpa ana pungkasané.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake manawa wong kang taat marang Allah bakal oleh ganjaran kang gedhe banget, yaiku suwarga kang langgeng.
• Raine kang putih mêngkilêp ing akhirat iku tandha kabagyan lan katampi amalé, dadi kita kudu sregep nindakake kabecikan ing donya iki.
• Rahmaté Allah iku jembar lan langgeng, mula kita ora kena putus asa saka rahmaté, nanging kudu tansah nyedhaki Allah kanthi ibadah lan taqwa.
• Kabagyan ing akhirat iku langgeng, beda karo kabagyan ing donya kang mung sauntara. Iki nuwuhake semangat kanggo nggolek kabagyan kang langgeng kanthi nindakake prentahé Allah lan nyingkiri larangané.
• Ayat iki uga ngelingake manawa saben wong bakal oleh balasan kang adil saka Allah, mula kita kudu tansah muhasabah lan nambah amal kabecikan.