سوره آل عمران — آیه 107

معانی کلمات:

• ابْیَضَّتْ وُجُوهُهُمْ: چهرههایشان سفید و درخشان شد (نشانهی شادی و سعادت).
• رَحْمَةِ اللَّهِ: رحمت خداوند؛ در این آیه به معنای بهشت و نعمتهای جاودان الهی است.
• خَالِدُونَ: جاودانگان، کسانی که برای همیشه در آن میمانند.

تفسیر آیه:

پس از آنکه در آیهی پیشین سخن از کسانی به میان آمد که چهرههایشان سیاه و غمگین است (اهل گناه و کفر)، این آیه در مقابل، حال نیکوکاران را بیان میکند: کسانی که چهرههایشان سفید و نورانی است، به سبب ایمان و عمل صالح و بشارتهایی که به آنها داده شده، در رحمت و بخشایش الهی قرار دارند. منظور از رحمت خداوند، بهشت و نعمتهای بیپایان اوست. آنان در این نعمتها جاودانهاند و هرگز از آن خارج نمیشوند؛ نه عذابی میبینند و نه اندوهی به سراغشان میآید. سفیدی چهره در آن روز، نشانهی شادی، آرامش و خشنودی پروردگار از آنان است، در حالی که سیاهی چهره، نشانهی خواری و ناخشنودی است.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان و عمل صالح، سبب نورانی شدن چهره و دل انسان در دنیا و آخرت میشود و این نورانیت، نشانهای از رضایت پروردگار است.
• رحمت خداوند تنها به مؤمنان و نیکوکاران اختصاص دارد و آنان در بهشت، نعمتی جاودان و بدون زوال دارند که هیچ غم و رنجی با آن آمیخته نیست.
• این آیه امیدواری را در دل انسان زنده میکند که با توبه و بازگشت به سوی خدا، میتوان از زمرهی کسانی شد که چهرههایشان سفید و در رحمت الهی جاودان خواهند بود.
• یادآوری جاودانگی در بهشت، انگیزهای قوی برای پایداری بر طاعت و دوری از گناه در زندگی دنیاست.