Сураи Аль Имран — Оят 107

1. Маънои калимаҳо:

• ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ: рӯйҳои онҳо сафед шудааст — яъне рӯйҳояшон аз нур ва шодӣ дурахшон гардидааст.
• رَحْمَةِ اللَّهِ: раҳмати Худо — дар ин ҷо маънои биҳишт ва неъматҳои онро дорад.
• خَالِدُونَ: ҷовидона, абадӣ — яъне ҳамеша дар он боқӣ мемонанд ва ҳеҷ гоҳ аз он берун намешаванд.

1. Тафсири оят:

Ва аммо онҳое, ки рӯйҳояшон сафед ва дурахшон гардидааст — инҳо бандагони фармонбардор ва некӯкоранд, ки дар дунё ба Худо итоат карда, аз гуноҳ дурӣ ҷустанд. Онҳо дар раҳмати Худо қарор мегиранд, ки он биҳишти ӯст. Дар он ҷо неъматҳои бепоён ва шодии ҷовидона дар интизори онҳост. Онҳо дар ин неъмат ҳамеша боқӣ мемонанд ва ҳеҷ гоҳ аз он ҷудо намешаванд. Ин подоши некӯкор аст, ки Худованд барои онҳо омода кардааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки итоат ва некӯкорӣ дар дунё ба сафедии рӯй ва шодӣ дар охират мерасонад.
• Раҳмати Худо барои бандагони солеҳ ҳамеша кушода аст ва ҳеҷ кас аз он ноумед набояд шавад.
• Биҳишт ҷои ҷовидона аст, ки дар он неъматҳо ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд.
• Ин оят моро ба сӯи некӯкорӣ ва фармонбардорӣ аз Худо тарғиб мекунад, то ки мо низ аз зумраи онҳое бошем, ки рӯйҳояшон дар охират сафед мегардад.
• Ваъдаи Худо ҳақ аст ва ҳар касе ки ба Ӯ имон оварад ва амали солеҳ кунад, ба раҳмати Ӯ умедвор буда метавонад.