Сураи Аль Имран Оят 179 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Худо бар он нест, ки шумо мӯъминонро бад-ия ҳол, ки…

Аль Имран · 179/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

مَّا كَانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَىٰ مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىٰ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ ۗ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِن رُّسُلِهِ مَن يَشَاءُ ۖ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ۚ وَإِن تُؤْمِنُوا وَتَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ ۝١٧٩

🔤 Transliteration

Maa kaanal laahu liyazaral mu`mineena `alaa maaa antum `alaihi hattaa yameezal khabeesa minat taiyib; wa maa kaanal laahu liyutli`akum `alal ghaibi wa laakinnal laaha yajtabee mir Rusulihii mai yashaaa`u fa aaminoo billaahi wa Rusulih; wa in tu `minoo wa tattaqoo falakum ajrun `azeem

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Худо бар он нест, ки шумо мӯъминонро бад-ия ҳол, ки акнун ҳастед, раҳо кунад. Меозмояд, то нопокро аз пок ҷудо созад. Ва Худо бар он нест, ки шуморо аз ғайб биогоҳонад, вале баъзе аз паёмбаронашро, ки худ бихоҳад, бармегузинад. Пас ба Худо ва паёмбаронаш имон биёваред. Ва агар имон биёваред ва парҳезгорӣ кунед, аҷре азим ёбед!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

يَمِيزَ: ҷудо кунад, фарқ гузорад.
الْخَبِيثَ: нопок, бад — дар ин ҷо мунофиқонро дар назар дорад.
الطَّيِّبِ: пок, нек — дар ин ҷо муъминони ростқавлро дар назар дорад.
يُطْلِعَكُمْ: шуморо огоҳ кунад, биёзорад.
الْغَيْبِ: ғайб, чизҳои пинҳонӣ, ки касе ҷуз Аллоҳ онҳоро намедонад.
يَجْتَبِي: интихоб мекунад, бармегузинад.
أَجْرٌ عَظِيمٌ: подоши бузург.

Тафсири оят:

Аллоҳ таоло ҳаргиз муъминонро дар ҳамон ҳолате, ки шумо — мардум — дар он қарор доред, яъне дар омезиш бо мунофиқон ва норавшанӣ, раҳо намекунад. Балки онҳоро бо имтиҳону озмоишҳо месанҷад, то мунофиқи нопок аз муъмини пок ҷудо шавад ва ҳар кадом маълум гардад. Ин суннати илоҳӣ аст: ҳақиқати мардум бо озмоиш ошкор мешавад, на танҳо бо даъво.

Ҳамчунин, ҳикмати Аллоҳ таоло тақозо намекунад, ки шуморо аз ғайб огоҳ созад, то худатон муъминро аз мунофиқ фарқ кунед. Зеро донистани ғайб танҳо хоси Аллоҳ аст ва касе ҷуз Ӯ онро намедонад. Аммо Аллоҳ аз байни паёмбаронаш ҳар киро бихоҳад, интихоб мекунад ва ба воситаи ваҳй ӯро аз баъзе умури ғайб огоҳ месозад. Чунон ки Паёмбари Худо (с) аз ҳоли мунофиқон огоҳ гардонида шуд.

Пас, эй мардум, ба Аллоҳ ва паёмбаронаш имон оваред ва онҳоро тасдиқ кунед. Ва агар ба ростӣ имон оваред ва аз Аллоҳ тақво кунед — яъне амрҳояшро ба ҷо оред ва аз манъҳояш дур шавед — барои шумо подоши бузург дар пеши Аллоҳ омода аст.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят нишон медиҳад, ки имон танҳо даъво нест; имон бо озмоишҳо санҷида мешавад ва ҳақиқати мардум ошкор мегардад.
Мунофиқӣ ва дуруӯӣ дар ҷомеаи исломӣ ҳатман ошкор мешавад; Аллоҳ роҳи ҷудо кардани пок аз нопокро фароҳам месозад.
Донистани ғайб танҳо хоси Аллоҳ аст; ин боварро дар дилҳо мустаҳкам мекунад, ки ҳеҷ кас аз худ ғайбро намедонад.
Аллоҳ паёмбаронашро интихоб мекунад ва ба онҳо аз ғайб он қадарро, ки лозим аст, огоҳ месозад; ин эътиқоди дурустро ба рисолат тақвият мекунад.
Даъвати оят ба имон ба Аллоҳ ва паёмбаронаш ва тақво аст — ва ин роҳи расидан ба подоши бузург ва ҷовидонӣ аст.
Оят ба инсон умед мебахшад, ки агар дар роҳи имон устувор бошад ва аз Аллоҳ битарсад, подоши азим дар пеши Ӯ хоҳад дошт.

📜 Оят 177-181 — Сураи Аль Имран

177إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْكُفْرَ بِالْإِيمَانِ لَن يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئًا وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

Ҳар оина албатта онон, ки имон доданд ва куфр хариданд, ҳеҷ зиёне ба Худо намерасонанд ва барояшон азобе дарднок аст!

178وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِّأَنفُسِهِمْ ۚ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُوا إِثْمًا ۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ

Кофирон напиндоранд, ки дар мӯҳлате, ки ба онҳо медиҳем, хайри онҳост. Ба онҳо мӯҳлат медиҳем, то бештар ба гуноҳонашон бияфзоянд ва барои онҳост азобе хоркунанда!

179مَّا كَانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَىٰ مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىٰ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ ۗ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِن رُّسُلِهِ مَن يَشَاءُ ۖ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ۚ وَإِن تُؤْمِنُوا وَتَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ

180وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ هُوَ خَيْرًا لَّهُم ۖ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۖ سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۗ وَلِلَّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۗ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ

Онон, ки дар неъмате, ки Худо ба онҳо ато кардааст, бахилӣ мекунанд, напиндоранд, ки дар бахилӣ кардан барояшон хайр аст. На, шарр аст! Дар рӯзи қиёмат он чиро, ки дар бахшиданаш бухл меварзиданд, чун тавқе ба гарданашон хоҳанд озехт. Ва аз они Худост мероси осмонҳову замин ва Ӯ ба ҳар коре, ки мекунед, огоҳ аст!

181لَّقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاءُ ۘ سَنَكْتُبُ مَا قَالُوا وَقَتْلَهُمُ الْأَنبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَنَقُولُ ذُوقُوا عَذَابَ الْحَرِيقِ

Албатта Худо шунид сухани он касонро, ки мегуфтанд: «Худо бенавост ва мо тавонгарем». Гуфторашонро ва низ ин ки паёмбаронро ба ноҳақ мекуштанд, хоҳем навишт ва гӯем: «Бичашед азоби оташи сӯзонро!»

← Оят 178 📖 Аль Имран Оят 180 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

179Оят

Тарҷума — Аль Имран 179

Сураи Аль Имран Оят 179 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Худо бар он нест, ки шумо мӯъминонро бад-ия ҳол, ки…

Сураи Оят 179/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 177–181. Ба Тоҷикӣ: Русский.