Сураи Аль Имран — Оят 33

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اصْطَفَىٰ: интихоб кард, баргузид.
• آل: хонадон, аҳл ва наздикони шахс.
• الْعَالَمِينَ: ҳамаи мардуми замон, ҷаҳониён.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно Худованд аз миёни бандагони худ касонеро баргузид ва бар ҳамаи мардуми замони худ бартарӣ дод. Ӯ Одамро интихоб кард ва ӯро падари башарият гардонд ва фармон дод, ки фариштагон ба ӯ саҷда кунанд. Нӯҳро низ баргузид ва ӯро нахустин паёмбар ба сӯи мардуми замин қарор дод. Хонадони Иброҳимро ҳам интихоб кард ва нубувват ва рисолатро дар наслаш то рӯзи қиёмат боқӣ гардонд, ки Муҳаммад (с) аз ҳамон хонадон аст. Хонадони Имронро низ баргузид, ки Мӯсо ва Ҳорун аз он ҷумлаанд. Пас Худованд ин ҳамаро бар мардуми замони худ бартарӣ дод ва онҳоро ба неъмати бузурги худ махсус гардонд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд бандагони солеҳ ва покро дӯст медорад ва онҳоро аз миёни мардум бармегузинад.
• Нубувват ва рисолат танҳо ба фазли Худованд аст, на ба кӯшиш ва саъйи инсон.
• Худованд наслҳои пок ва хонадонҳои некро ҳифз мекунад ва баракатро дар онҳо давом медиҳад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба паёмбарон ва хонадонҳои поки онҳо эҳтиром гузорем ва аз сирати онҳо ибрат гирем.
• Худованд ҳар касро, ки бихоҳад, бо неъмати худ бартарӣ медиҳад ва ин адолати Ӯст, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ҳаққи эътироз надорад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар дар роҳи Худованд пок ва солеҳ бошем, метавонем аз баргузидагони Ӯ гардем ва ба неъматҳои бузурги Ӯ ноил шавем.