Сураи Аль Имран — Оят 32

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «أَطِيعُوا»: итоат кунед, яъне фармонҳоро иҷро намоед ва аз манъҳо дур шавед.

— «تَوَلَّوْا»: рӯй гардонед, яъне аз итоати Худо ва Расул сар тофта, ба роҳи худ баргардед.

— «الْكَافِرِينَ»: кофирон, яъне онҳое, ки фармони Худо ва Расулро инкор мекунанд ва аз он рӯй мегардонанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба мардум бигӯ: Худоро итоат кунед, яъне ба китоби Ӯ амал намоед, ва ба Расул итоат кунед, яъне аз суннати ӯ пайравӣ кунед — ҳам дар замони ҳаёти ӯ ва ҳам баъд аз он. Пас агар онҳо аз ин даъват рӯй гардонанд ва бар куфру гумроҳии худ истодагӣ кунанд, бидонанд, ки онҳо сазовори муҳаббати Худо нестанд, зеро Худо кофиронро дӯст намедорад. Ин оят равшан месозад, ки итоати Худо ва Расул аз ҳам ҷудо нест; ҳар кӣ аз фармони Расул сар тофта, дар ҳақиқат аз фармони Худо сар тофтааст ва ин кор ӯро ба куфр мерасонад. Ҳамчунин Худо кофиронро намебахшад ва онҳоро дӯст намедорад, чунки онҳо огоҳона аз роҳи ҳақ рӯй мегардонанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Итоати Худо ва Расул (с) роҳи наҷот ва саодати дуняву охират аст; ҳар кӣ ин роҳро интихоб кунад, ба муҳаббати Худо наздик мешавад.

— Дар ислом итоат аз рӯи ихтиёр ва огоҳист, на аз рӯи зӯроварӣ; ҳар кас озод аст, ки роҳи ҳақро қабул кунад ё рӯй гардонад, вале натиҷаи рӯй гардонӣ ба худ ӯ зарар мерасонад.

— Муҳаббати Худо ба бандагони итоаткор калонтарин неъмат аст; ҳар кӣ ба ин муҳаббат ноил шавад, дар дуняву охират оромӣ ва сарфарозӣ меёбад.

— Қуръон роҳи равшанро нишон медиҳад ва моро ба амал даъват мекунад, на танҳо ба донистан; пас биёед, бо дили кушод фармонҳои Худо ва суннати Паёмбар (с)-ро қабул кунем ва аз онҳо пайравӣ намоем, то аз зумраи кофирон набошем ва ба муҳаббати Худованд сазовор гардем.