Suurah Aal-Imraan — Aayad 64

Macnaha Erayada:

• Timaad (تعالوا): Kaalaya, u soo dhowaada.
• Kalima (كلمة): Hadal, weedh, ama mawqif wadaag ah.
• Sawaa’ (سواء): Caddaalad ah, isku mid ah, dhexdhexaad ah.
• Arbaaban (أرباباً): Eelo, sayidyo, kuwa la caabudo ama la adeeco si ka baxsan Eebe.

Tafsiirka Aayadda:

Waxaad u sheegaysaa, Nabiyow, dadka Kitaabka ah ee Yuhuudda iyo Nasaarada: Kaalaya aan isku raalli ka noqonno kalimad caddaalad ah oo dhexdeenna ah, oo ah in aan caabudno Eebe kaliya, isaga oo aan waxba lala wadaagin, oo aanan ka yeelan is-qabqabasho iyo is-adeecid midba midka kale Eelo ka sokeeya. Taas macneheedu waa in aanan caabudin dad, ama aanan u hogaansamin amar kastoo ka yimaada dad, haddii uu ka soo horjeedo Eebe. Haddii ay ka jeedsadaan baaqan wanaagsan, waxaad dhahdaan: Marag nooga noqda inaan nahay Muslimiinta u hogaansama Eebe, isaga uun caabudda, isaga uun u khushuucda.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Waxay ku baaqaysaa midnimo iyo wada hadal: Aayaddu waxay ina baraysaa in aan diinta Islaamka ahi tahay diin dadka ku qasbaysa, balse waa diin ku baaqaysa wada hadal iyo is-afgarad ku dhisan caddaalad iyo xaq.
2. Waxay caddaynaysaa asalka guud ee diimaha: Waxay muujinaysaa in diimaha kala duwan ay ku kulmi karaan mabda'a tawxiidka (cibaadada Eebe kaliya), kaas oo ah asalka ay wadaagaan.
3. Waxay ina baraysaa xorriyadda diinta: Aayaddu waxay ku casuumaysaa dadka Kitaabka ah iyada oo aan qasab lahayn, waxayna ina tusaysaa in Islaamku yahay diin nabadda iyo wanaagga ku dhisan.
4. Waxay ina baraysaa in cibaadada iyo adeecidda ay u gaar tahay Eebe: Ma aha in la caabudo dad ama la siiyo amar ay ka hor iman karaan amarrada Eebe, taas oo ina xaqiijinaysa xorriyadda iyo sharafta dadka.
5. Waxay ina baraysaa in aan ku faano diinteena: Marka ay dadku ka jeedsadaan xaqa, waxaan u sheegaynaa inaan nahay Muslimiintii u hogaansantay Eebe, iyada oo aan ku qasbin cidna, laakiin aan caddaynayno mawqifkeenna diineed.