Сураи Ар-Рум — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— «السَّاعَة»: Рӯзи қиёмат ва ҳисоб.

— «يَتَفَرَّقُونَ»: Аз ҳам ҷудо мешаванд, гурӯҳ-гурӯҳ мегарданд.

1. Тафсири оят:

Рӯзе, ки қиёмат барпо мешавад ва мардум барои ҳисобу китоб аз қабрҳо бармехезанд, дар он рӯз онҳо аз ҳам ҷудо мешаванд. Ҳар кас тибқи амалу кирдори худ дар дунё ҷои худро мегирад: мӯъминони некӯкор ба ҷойгоҳи баланд ва боиззат — биҳишт — бурда мешаванд ва дар он ҷо бо неъматҳои абадӣ сарфароз мегарданд, вале кофирон ва бадкирдорон ба ҷойгоҳи пасттарин — дӯзах — партофта мешаванд. Пас аз ҳисоб, мардум ба ду гурӯҳи бузург тақсим мешаванд: аҳли биҳишт ва аҳли дӯзах, ва дигар ҳеҷ гоҳ бо ҳам ҷамъ намешаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳисобу китоб ҳатман сурат мегирад.

— Ҳар кас бояд дар дунё ба амали некӯ кӯшиш кунад, то дар он рӯз ба гурӯҳи наҷотёфтагон дохил шавад.

— Ин оят умедворӣ ба раҳмати Худоро дар дили мӯъмин зиёд мекунад ва ӯро ба шукргузорӣ ва ибодат тарғиб менамояд.

— Ҳамчунин моро водор мекунад, ки аз корҳои бад ва нофармонӣ дурӣ ҷӯем, зеро оқибати он ҷудоӣ аз неъматҳои ҷовидонӣ аст.

— Ва моро ба ёд меорад, ки дунёи фонӣ ҷои асосӣ нест, балки ҷои озмоиш аст ва ҷои аслӣ ҳаёти охират мебошад.