Сураи Ар-Рум — Оят 13

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• شُرَكَائِهِمْ: шарикон ва бутҳое, ки мушрикон дар дунё ба ҷои Худо парастиш мекарданд.
• شُفَعَاءُ: шафоаткунандагон, яъне касоне, ки метавонанд барои наҷот додани онҳо аз азоб миёниравӣ кунанд.
• كَافِرِينَ: инкоркунандагон, яъне онҳо аз шарикони худ безор шуда, онҳоро рад мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз, рӯзи қиёмат, мушрикон ҳеҷ як шафоаткунандае аз байни он бутҳо ва маъбудони сохтае, ки дар дунё парастиш мекарданд, нахоҳанд дошт. Он маъбудони бардурӯғ наметавонанд онҳоро аз азоби Худо наҷот диҳанд ва миёни онҳо шафоат кунанд. Баръакс, ҳам он бутҳо ва ҳам парастандагонашон аз якдигар безор мешаванд ва ҳар яке дигареро инкор мекунад. Мушрикон дар он рӯз ба шарикони худ куфр меоранд, яъне аз онҳо безор шуда, пайравӣ ва парастишашонро рад мекунанд. Ин ҳолат нишон медиҳад, ки шафоат танҳо ба дасти Худои ягона аст ва касе ғайр аз Ӯ наметавонад касеро аз азоб бираҳонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо Худованд соҳиби шафоат аст ва бояд танҳо аз Ӯ талаби мадад кунем, на аз бутҳо ва махлуқоти дигар.
• Ваҳдати Худоро тасдиқ мекунад ва ширкро ботил месозад, зеро маъбудони бардурӯғ наметавонанд ба касе фоида расонанд.
• Моро водор мекунад, ки дар дунё ба Худои ягона имон оварем ва аз шир дурӣ ҷӯем, то дар охират аз шафоати некон ва раҳмати Худо баҳраманд шавем.
• Ин оят ҳамчунин меомӯзад, ки дӯстӣ ва пайравӣ аз ботил дар рӯзи қиёмат ба душманӣ ва безорӣ табдил меёбад, бинобар ин бояд дар дунё роҳи ҳақро интихоб кунем.