Сураи Ар-Рум — Оят 35

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَمْ: ҳарфи истифҳом (пурсиш) аст, ки дар ин ҷо барои инкор ва сарзаниш омадааст.
• سُلْطَانًا: далел, ҳуҷҷат ва бурҳони равшан.
• يَتَكَلَّمُ: сухан мегӯяд, гувоҳӣ медиҳад.
• يُشْرِكُونَ: ширк меоваранд, ба Худо шарик месозанд.

1. Тафсири оят:

Оё Мо бар ин мушрикон далели равшане ё китобе фурӯ фиристодем, ки ба ростӣ ва дурустии ширки онҳо гувоҳӣ диҳад? Ҳаргиз чунин нест! Онҳо ҳеҷ далеле надоранд, ки ба он такя кунанд ва ширки худро бо он асоснок созанд. Ин пурсиш барои инкор ва сарзаниш аст, яъне ҳеҷ ҳуҷҷате нест, ки бар ширки онҳо далолат кунад. Онҳо танҳо аз рӯи ҳавои нафс ва пайравии беасос ба ширк рӯ овардаанд, на аз рӯи далели қатъӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд дар эътиқоди худ танҳо ба далели равшан ва ҳуҷҷати қатъӣ такя кунад, на ба гумони беасос ва пайравии кӯр-кӯрона.
• Ширк ва куфр ҳеҷ гоҳ далели дуруст надорад; ҳамаи роҳҳои ширк ба бедалелӣ ва ноҳақӣ мерасанд.
• Қуръон моро тарбият мекунад, ки ҳар даъвое бояд далел дошта бошад, ва ин ба инсоният роҳи рост ва равшанро нишон медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба тоъати Худо ва ягонагӣ Ӯ боварӣ дошта бошем, зеро танҳо ин роҳи ҳақиқӣ ва наҷотбахш аст.
• Инсон бояд аз пайравии беасос ва тақлиди кӯрона дурӣ ҷӯяд ва ба сӯи далелҳои равшани Қуръон ва суннат рӯ оварад, ки ин сабаби ҳидоят ва хушбахтӣ дар дунё ва охират аст.