Surja Er-Rum — Ajet 38

Kuptimet e fjalëve:

• Dhil-kurba (ذَا الْقُرْبَى): i afërmi, farefisi.
• Miskin (الْمِسْكِينَ): i varfëri që ka nevojë.
• Ibnu-s-sebil (ابْنَ السَّبِيلِ): udhëtari që ka mbetur pa mundësi, i cili është larg shtëpisë së tij.

Tefsiri i ajetit:

O besimtar, jepja të afërmit tënd të drejtën e tij, duke e mbajtur lidhjen farefisnore dhe duke i bërë mirë atij. Gjithashtu, jepja të varfrit atë që ia largon nevojën, dhe udhëtarit që ka mbetur pa mundësi, nga pasuria jote – qoftë nga zeqati apo nga sadakaja. Ky dhënie është më e mira dhe më e dobishme për ata që me veprat e tyre kërkojnë vetëm kënaqësinë e Allahut dhe shpërblimin e Tij, e jo lavdërimin e njerëzve apo interesa materiale. Ata që i kryejnë këto vepra të mira dhe të ngjashme me to, janë ata që do të arrijnë shpëtimin e vërtetë – duke fituar shpërblimin e Allahut dhe duke u shpëtuar nga dënimi i Tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti na mëson se kujdesi për të afërmit, të varfrit dhe udhëtarët në nevojë është prej veprave më të dashura tek Allahu.
2. Sinqeriteti në vepra – që synimi ynë të jetë vetëm kënaqësia e Allahut – është çelësi i suksesit dhe i shpëtimit në këtë botë dhe në botën tjetër.
3. Islami është fe e solidaritetit dhe e mëshirës; ai e bën pasurinë një mjet për të ndihmuar të tjerët, duke forcuar kështu lidhjet shoqërore dhe duke pastruar zemrat nga egoizmi.
4. Lumturia e vërtetë nuk është në grumbullimin e pasurisë, por në dhënien dhe në ndihmën ndaj atyre që kanë nevojë, duke kërkuar me këtë fytyrën e Allahut.