Surja Lukman — Ajet 12

Kuptimet e fjalëve:

• Hikmetin (الحكمة): dituria, urtësia, të kuptuarit e saktë në fe dhe gjykimi i drejtë në çështje.
• Eshkur lillah (أن اشكر لله): falënderimi i Allahut për dhuntitë e Tij.
• Kefere (كفر): mohimi i dhuntive dhe mosfalënderimi i Allahut.
• Ganijj (غني): i Vetëmjaftueshmi, që nuk ka nevojë për askënd.
• Hamid (حميد): i Lavdëruari, i Denji për falënderim në çdo gjendje.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se Ai i dha robit të Tij të mirë, Lukmanit, hikmetin – e cila është dituria e thellë në fe, mendja e shëndoshë dhe fjala e saktë në gjykime. Kjo ishte një dhunti e madhe nga ana e Allahut. Më pas, Allahu i urdhëroi atij që ta falënderojë Allahun për këto dhunti, sepse falënderimi është shprehje e njohjes së mirësive dhe përulje ndaj Dhuruesit.

Pastaj Allahu sqaron se kush falënderon, dobia e falënderimit të tij i kthehet atij vetë, sepse Allahu është i pasur dhe nuk ka nevojë për falënderimin e asnjë robi. Ndërsa ai që mohon dhuntitë e Allahut dhe nuk e falënderon Atë, dëmi i mohimit të tij bie mbi veten e tij, sepse Allahu është i Vetëmjaftueshëm nga krijesat e Tij dhe i Lavdëruar në çdo rrethanë, qoftë kur e falënderojnë apo kur e mohojnë.

Përfitimet nga ajati:

1. Hikmeti (urtësia dhe dituria) është dhuratë e madhe nga Allahu, që ia jep kujt të dojë nga robërit e Tij të sinqertë.
2. Falënderimi i Allahut është çelësi i shtimit të dhuntive dhe shenjë e mirënjohjes ndaj Krijuesit.
3. Çdo vepër e mirë që bën njeriu, përfitimi i saj i kthehet atij vetë, sepse Allahu nuk ka nevojë për askënd.
4. Allahu është i Lavdëruar dhe i Denjë për falënderim në çdo gjendje, pavarësisht nga qëndrimi i robërve të Tij.
5. Ky ajet na mëson se dituria e vërtetë është ajo që të çon drejt falënderimit të Allahut dhe bindjes ndaj Tij, jo vetëm grumbullimit të informacioneve.