سوره لقمان — آیه 12

معانی واژگان:

• حکمت: در اینجا به معنای فهم عمیق در دین، درستی اندیشه و گفتار، و رسیدن به حق در امور است.
• اشکر لله: سپاسگزاری از خداوند بر نعمتهایش.
• غنی: بینیاز از همه آفریدگان.
• حمید: ستودهشده و شایسته ستایش در همه حال.

تفسیر آیه:

به یقین، ما به بندهای شایسته از بندگان خود به نام لقمان، حکمت عطا کردیم؛ حکمتی که شامل فقاهت در دین، سلامت عقل، و درستی در گفتار و کردار است. و به او فرمان دادیم که شکرگزار خداوند باشد، زیرا این نعمت بزرگ، خود نیازمند شکر است. سپس خداوند بیان میکند که هر کس شکرگزاری کند، سود و ثواب آن به خود او بازمیگردد، چرا که شکر، سبب افزایش نعمت و پاداش الهی برای شکرگزار میشود. و هر کس نعمتهای خدا را ناسپاسی کند و کفران ورزد، به خداوند هیچ ضرری نمیرساند، زیرا خداوند بینیاز از شکر بندگان است و در همه حال ستوده و شایسته حمد است، چه بندگان شکرگزار باشند و چه ناسپاس.

فواید و پیامهای آیه:

• شکرگزاری از خداوند، کلید افزایش نعمتها و آرامش دل است و انسان را به خدا نزدیکتر میکند.
• ناسپاسی نه به خداوند که به خود انسان آسیب میزند و او را از فیض الهی محروم میسازد.
• خداوند بینیاز مطلق است و عبادت و شکر ما او را سودی نمیبخشد، بلکه این ما هستیم که به رحمت و فضل او نیازمندیم.
• حکمت واقعی، در شناخت نعمتهای الهی و بهکارگیری آنها در مسیر بندگی و شکرگذاری است.