Сураи Аль-Ахзаб — Оят 65

1. Маънои калимаҳо:

— «خَالِدِينَ»: ҷовидон мондагон, абадӣ дар он ҷо.

— «وَلِيًّا»: дӯсту ҳомие, ки корҳояшонро ислоҳ кунад ва онҳоро ҳимоят намояд.

— «نَصِيرًا»: ёварикунандае, ки аз азоб раҳоӣ бахшад ва ёрӣ расонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи кафонест, ки Худованд онҳоро аз раҳмати Хеш дур кардааст. Онҳо дар оташи афрӯхтаи дӯзах ҷовидон мемонанд ва ҳеҷ гоҳ аз он берун намеоянд. Дар он ҷо на дӯсте меёбанд, ки ба онҳо фоида расонад ва корҳояшонро ислоҳ кунад, ва на ёварикунандае, ки азоби Худоро аз онҳо боздорад ё онҳоро аз оташ раҳо созад. Ҳамин тавр, онҳо дар ҳолати сахтӣ ва бекасӣ абадӣ монда, ҳеҷ роҳи наҷот ва ҳеҷ дастгирӣ надоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки раҳмати Худованд бузург аст, аммо касе ки бо исрор бар куфр аз дунё равад, дар охират аз раҳмат маҳрум мешавад.

— Моро тарғиб мекунад, ки дар дунё ба Худо ва Расули Ӯ итоат кунем, то аз чунин сарнагунӣ наҷот ёбем.

— Нишон медиҳад, ки дар охират танҳо амали нек ва имон ба кор меояд; на мол, на фарзанд ва на ҳеҷ каси дигар наметавонад аз азоби Худо раҳоӣ бахшад.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи тавба ва баргаштан ба сӯи Худованд мекашад, зеро ҳанӯз дар дунё фурсати наҷот вуҷуд дорад.

— Ва моро водор мекунад, ки қадри неъмати имон ва итоатро донем ва барои охират омодагӣ гирем.