Сураи Аль-Ахзаб — Оят 64

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• لَعَنَ: дур кард аз раҳмати Худ ва аз хайр маҳрум сохт.
• الْكَافِرِينَ: онҳое, ки ба Худо ва паёмбараш имон наоварданд ва ҳақро инкор карданд.
• سَعِيرًا: оташи афрӯхта ва шадид, ки дар охират барои кофирон омода шудааст.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, Худованди мутаъол кофиронро аз раҳмати хеш дур кардааст ва дар охират барои онҳо оташи сӯзоне омода сохтааст, ки онҳоро интизор аст. Ин оят хабар медиҳад, ки касоне, ки ҳақро инкор карданд ва аз роҳи имон рӯй гардонданд, на танҳо дар дунё аз неъматҳои маънавӣ ва раҳмати Худо маҳрум мешаванд, балки дар охират низ ҷазои сахт ва абадӣ хоҳанд дошт. Оташи саъир ҷои азобу уқубат аст ва ҳеҷ паноҳгоҳ ва ёварикунандае нахоҳанд ёфт, то онҳоро аз он наҷот диҳад. Ин ҳақиқат бори дигар инсонро ба андеша водор мекунад, ки роҳи имон ва итоатро интихоб намояд ва аз инкору саркашӣ дурӣ ҷӯяд.

1. Фоидаҳои омӯзанда ва рӯҳбахш:

• Оят нишон медиҳад, ки адлу ҳикмати Худо комил аст: касе ки ҳақро инкор мекунад, аз раҳмат дур мешавад ва ҷазои адолатнок мебинад.
• Инсон бояд ҳамеша ба Худо имон дошта бошад ва аз кофирӣ ва инкор дур бошад, зеро роҳи имон роҳи наҷот ва саодат аст.
• Ёдоварӣ мекунад, ки дунё гузаро аст ва охират ҷовидон; пас бояд барои охират тайёрӣ дид.
• Дар оят раҳмати Худо низ бавосита ишора шудааст: Худо пеш аз азоб огоҳ мекунад ва роҳи тавбаву бозгаштро боз мегузорад, то инсон бедор шавад ва ба сӯи Ӯ рӯй оварад.
• Ин оят дили муъминро ба шукргузорӣ ва итоат водор мекунад, ки аз ҷумлаи наҷотёфтагон бошад ва дар охират аз оташи дӯзах дур монад.