Сураи Фатир — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْبَحْرَانِ — ду баҳр; дар ин ҷо ба баҳри ширин ва баҳри шӯр ишора мекунад.
• عَذْبٌ — ширини гуворо, обе ки талх нест.
• فُرَاتٌ — ниҳоят ширин ва гуворо, ки ташнагиро мешиканад.
• سَائِغٌ — гуворо, осон фурӯраванда дар гулӯ.
• مِلْحٌ — шӯр.
• أُجَاجٌ — ниҳоят шӯр ва талх, ки нӯшидан мумкин нест.
• لَحْمًا طَرِيًّا — гӯшти тару тоза, яъне моҳӣ.
• حِلْيَةً — зинат, ороиш; дар ин ҷо марворид ва марҷон.
• الْفُلْكَ — киштиҳо.
• مَوَاخِرَ — онҳое ки обро мешикофанд ва мераванд.
• لِتَبْتَغُوا مِن فَضْلِهِ — то ки аз фазлу ризқи Худо талаб кунед.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ду баҳри гуногунро мисол меорад ва мефармояд, ки ин ду баҳр ҳаргиз баробар нестанд. Яке аз онҳо оби ширин ва гуворост, ки ташнагиро мешиканад ва нӯшиданаш барои одам осон аст. Дигаре шӯру талх аст, ки аз шиддати шӯрии худ нӯшиданӣ нест. Аммо бо вуҷуди ин фарқи бузург, Худованд аз ҳар дуи онҳо ба шумо неъматҳо ато кардааст: аз ҳар ду моҳии тару тоза мехӯред, ки зуд вайрон мешавад ва бояд ба зудӣ хӯрда шавад, ва аз онҳо марвориду марҷон — зинате ки онро мепӯшед — берун меоред. Ҳамчунин мебинӣ, ки киштиҳо дар рӯи об бо рафту омади худ обро мешикофанд, то шумо аз фазли Худо ризқу рӯзӣ биҷӯед ва бо тиҷорат ва сафарҳои ҳалол баҳраманд шавед. Ин ҳама барои он аст, ки шояд шумо шукри неъматҳои Худоро ба ҷо оред.

Дар ин оят ишорае ҳам ҳаст ба он ки ҳамчунон ки ин ду баҳр дар баъзе манфиатҳо муштарак ҳастанд, вале дар сифатҳо баробар нестанд, ҳамчунин мӯъмин ва кофир ҳаргиз баробар намешаванд, ҳарчанд дар баъзе сифатҳо монанди шуҷоат муштарак бошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят қудрати бепоёни Худоро нишон медиҳад, ки ду баҳри гуногунро бо хосиятҳои мухталиф офаридааст ва аз ҳар дуи онҳо ба бандагони худ неъматҳои гуногун ато кардааст.
• Худованд барои инсон на танҳо оби нӯшиданӣ, балки ғизои тару тоза ва зинати зебо низ муҳайё кардааст, ки ин ҳама аз меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш аст.
• Дар ин оят даъват ба шукргузорӣ ба Худованд аст; зеро ҳар неъмате, ки мо истифода мебарем, аз фазлу раҳмати Ӯст.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки ба сафарҳои тиҷоратӣ ва роҳҳои ҳалоли ризқ талаб кардан бипардозем ва аз фазли Худо баҳраманд шавем.
• Ин оят мисоли равшанест барои он ки ҳақиқат ва ботил, имон ва куфр, ҳаргиз баробар нестанд, ҳарчанд дар зоҳир баъзе шабоҳатҳо дошта бошанд. Ин моро водор мекунад, ки роҳи ҳақро интихоб кунем ва шукргузори неъматҳои Худо бошем.