Сураи Фатир — Оят 36

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

— «كُفروا»: инкор карданд, яъне ба Аллоҳ ва паёмбараш имон наоварданд.

— «لا يُقْضَى عَلَيْهِمْ»: бар онҳо ҳукм карда намешавад, яъне қазоват намешавад, ки бимиранд.

— «كَفُور»: шахси бағоят кофир ва носипос, ки дар куфру инкор сахт истодааст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки онҳое, ки ба Аллоҳ ва паёмбараш куфр варзиданд, барои онҳо оташи ҷаҳаннам муҳайёст. Онҳо дар он абадӣ мемонанд ва аз он ҷо намебароянд. Аз шиддати азоб, марг бар онҳо ҳукм карда намешавад, то ки бимиранд ва аз азоб осон шаванд. Ҳамчунин аз азоби ҷаҳаннам ҳеҷ чиз бар онҳо сабук карда намешавад, на кам мешавад ва на қатъ мегардад. Инчунин ҷазо дода мешавад ҳар шахси бағоят кофир ва носипос, ки дар куфру инкор ва ношукрии неъматҳои Парвардигораш истодагӣ мекунад. Яъне кофирон ҳамеша дар азоб хоҳанд буд ва ҳеҷ роҳи раҳоӣ надоранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ одил аст ва ҳар амалро сазовори ҷазои худ медиҳад; инсон бояд андеша кунад, ки ба куҷо меравад.

— Ҳаёт дар дунё имконияти бузург барои тавба ва бозгашт аст; ҳар кас метавонад пеш аз марг ба сӯи Аллоҳ рӯй оварад ва аз азоби абадӣ наҷот ёбад.

— Ин оят мӯъминонро ба шукргузорӣ аз неъматҳои Аллоҳ ташвиқ мекунад, зеро куфру носипосӣ сабаби азоби сахт аст.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он оқибати некро барои мӯъминон ва оқибати бадро барои кофирон баён мекунад, то инсон бо чашми боз ба роҳи рост қадам гузорад.

— Ин оят дилро нарм мекунад, ки ба ҷойи истодагӣ дар куфру гуноҳ, ба сӯи Аллоҳи раҳмон рӯй оварем ва аз неъматҳои ислом баҳраманд шавем.