Sura Fatir — Werset 42

Znaczenie słów:

• جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ – przysięgi najbardziej uroczyste i stanowcze, jakie mogli złożyć.
• نَذِيرٌ – ostrzegający przed karą Bożą, czyli posłaniec.
• نُفُورًا – oddalenie się, ucieczka od prawdy i niechęć do niej.

Tafsir (wyjaśnienie):

Kafirzy z Mekki, którzy odrzucali prawdę, składali przed nadejściem posłańca najbardziej uroczyste i stanowcze przysięgi na Boga, że jeśli przyjdzie do nich ostrzegający przed karą Bożą, to będą bardziej prawi i bardziej podążający za przewodnictwem niż jakakolwiek z wcześniejszych wspólnot – zarówno żydzi, jak i chrześcijanie. Twierdzili, że będą lepsi od tych, którzy wcześniej odrzucili swoich posłańców. Jednak gdy przyszedł do nich Muhammad (niech spoczywa na nim pokój i błogosławieństwo) jako ostrzegający przed karą Bożą, ich przysięgi okazały się kłamstwem. Jego przyjście nie przyniosło im niczego poza jeszcze większym oddaleniem się od prawdy, wzrostem niechęci i ucieczką od przewodnictwa. Zamiast przyjąć wezwanie, odwrócili się od niego z pogardą i uporem.

Korzyści płynące z tej ajatu:

• Człowiek często obiecuje sobie wiele dobrego, ale gdy przychodzi chwila próby, jego słabość i pycha biorą górę nad szczerymi intencjami. Dlatego należy prosić Boga o stałość w prawdzie, a nie polegać wyłącznie na własnych deklaracjach.
• Odrzucenie prawdy nie wynika z jej braku, lecz z choroby serca i przywiązania do złudzeń. Kto szuka prawdy z pokorą, ten ją znajdzie, a kto odwraca się z arogancją, ten traci nawet to, co mógłby zyskać.
• Przestroga dla każdego, kto gardzi wezwaniem do Boga – niech nie sądzi, że jego własne wyobrażenia o sobie są prawdą. Najlepszym świadectwem wiary jest czyn, a nie słowa.
• Ten werset uczy nas, że islam jest religią szczerości wobec Boga i wobec samych siebie. Kto naprawdę pragnie przewodnictwa, niech otworzy serce na nauki płynące z Koranu i Sunny, zanim będzie za późno.