සූරා ෆාතිර් — ආයාත් 42

වචනාර්ථ:

• وَأَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ: ඔවුහු අතිශය බලවත් දිවුරුම්වලින් අල්ලාහ් මත දිවුරා කීහ.
• نَذِيرٌ: අනතුරු අඟවන්නෙකු (ශුද්ධ වූ දූතයෙකු).
• أَهْدَىٰ: වඩාත් මඟ පෙන්වීම ලද්දෝ, ඍජු මාර්ගයේ වඩාත් ස්ථාවර වූවෝ.
• نُفُورًا: පලා යාම, ඈත් වීම, පිළිකුල.

අර්ථ විවරණය:

මක්කාවේ ප්රතික්ෂේප කළ අය (කුරයිෂ් වරුන්) අතිශය බලවත් ලෙස දිවුරා ප්රතිඥා දුන්හ. ඔවුහු කියා සිටියහ: “අප වෙත අල්ලාහ්ගෙන් අනතුරු අඟවන දූතයෙකු පැමිණෙන්නේ නම්, අපි යුදෙව්වන්, කිතුනුවන් සහ අනෙකුත් පෙර ජාතීන්ට වඩා බෙහෙවින් ඍජු මාර්ගය අනුගමනය කරන්නෙමු. ඔවුන්ට වඩා අපි සත්යය පිළිගැනීමට හා කීකරු වීමට සූදානම් වන්නෙමු.” එහෙත්, මුහම්මද් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) ඔවුන් වෙත පැමිණි විට, ඔහු ඔවුන්ට අල්ලාහ්ගේ දඬුවම පිළිබඳ අනතුරු ඇඟවූ විට, එම පැමිණීම ඔවුන්ගේ ඇදහිල්ල වැඩි කළේ නැත. ඊට පටහැනිව, එය ඔවුන් සත්යයෙන් ඈත් කර, අසත්යයට තව තවත් ඇලී සිටීමට හා පලා යාමටම හේතු විය. ඔවුන් කලින් දිවුරා ප්රතිඥා දුන් ආකාරයට ඔවුන් ක්රියා කළේ නැත. ඔවුන්ගේ ප්රතිඥා බොරු බවට පත් විය.

උපදේශ හා පාඩම්:

1. මෙම ආයාතය අල්ලාහ්ගේ මඟ පෙන්වීම ඔහුගේ කැමැත්ත මත පමණක් රඳා පවතින බව අපට උගන්වයි. කෙනෙකුගේ ප්රතිඥා හෝ ප්රකාශයන් පමණක් මඟ පෙන්වීම සඳහා ප්රමාණවත් නොවේ. සැබෑ මඟ පෙන්වීම ලැබෙන්නේ අල්ලාහ්ගේ අනුග්රහයෙන් පමණි.
2. අල්ලාහ්ගේ දූතයන් පැමිණීම යහපත් අයට ආශීර්වාදයක් වන අතර, අධර්මිෂ්ඨයන්ට එය ඔවුන්ගේ අධර්මිෂ්ඨකම හෙළි කරන සාක්ෂියක් බවට පත් වේ. එය ඔවුන්ගේ වරද තවත් වැඩි කරයි.
3. මිනිසා තම අභිමානය හා මුරණ්ඩුකම නිසා සත්යය පිළිගැනීමෙන් වැළකී සිටීම අතිශය භයානක තත්ත්වයකි. එය ඔහුව සදාකාලික අසාර්ථකත්වයට පත් කරයි.
4. සත්යය පැමිණි විට එය පිළිගැනීමට ඉක්මන් විය යුතුය. ප්රමාද වීම හෝ උඩඟුකම නිසා එය ප්රතික්ෂේප කිරීම මිනිසාට අලාභයක් මිස ලාභයක් ගෙන එන්නේ නැත.
5. මෙම ආයාතය අපට මතක් කර දෙන්නේ අල්ලාහ්ගේ මාර්ගයට කැඳවීම විවෘත හදවතකින් හා නිහතමානීකමින් පිළිගත යුතු බවයි. එසේ කරන තැනැත්තා ලෝක දෙකෙහිම සාර්ථකත්වය ලබයි.