Сураи Йа Син — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

• أَلَمْ يَرَوْا: Оё надидаанд, оё надидаанд ва ибрат нагирифтаанд?
• كَمْ: Чӣ қадар, чанд то?
• أَهْلَكْنَا: Ҳалок кардем, нест кардем.
• الْقُرُونِ: Ҷамъи "қарн" — наслҳо, умматҳои гузашта, мардумони замонҳои пеш.
• أَنَّهُمْ: Он ки онҳо.
• إِلَيْهِمْ: Ба сӯи онҳо, ба назди онҳо.
• لَا يَرْجِعُونَ: Барнамегарданд, боз намеоянд.

1. Тафсири оят:

Оё ин кофирон ва масхаракунандагони паёмбарон надидаанд ва андеша накардаанд, ки пеш аз онҳо чӣ қадар наслҳо ва умматҳоро ҳалок кардем? Онҳо ҳамагӣ нест шуданд ва дигар ҳаргиз ба ин дунё барнамегарданд. Ҳаёти онҳо ба поён расид ва онҳо ба ҷое рафтанд, ки амалҳои худро дар он ҷо хоҳанд дид. Ҳар он чӣ кардаанд, дар пеши онҳост ва ба зудӣ Худованд онҳоро ба сабаби аъмолашон ҷазо хоҳад дод. Ин оят ба мардуми Макка ишора мекунад, ки онҳо бо чашми сар ҷойҳои вайроншудаи умматҳои гузаштаро медиданд, аммо аз он ибрат намегирифтанд. Ҳар ки мурд, дигар ба дунё барнамегардад ва фурсати амал кардан ба ӯ дода намешавад. Пас чаро онҳо андеша намекунанд ва аз сарнавишти пешиниён панд намегиранд?

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба таърихи умматҳои гузашта назар кунем ва аз сарнавишти онҳо ибрат гирем.
• Вақте ки инсон медонад, ки баъд аз марг ба дунё барнамегардад, бояд пеш аз марг амалҳои нек анҷом диҳад ва аз гуноҳ тавба кунад.
• Ҳаёти дунё фурсати маҳдуд аст ва бояд аз он барои ба даст овардани ризои Худованд истифода кунем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳар гуноҳ ва амали бад ҷазои худро дорад ва Худованд аз ҳеҷ чиз ғофил нест.
• Ибрат гирифтан аз гузаштагон моро аз роҳи хато нигоҳ медорад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон китоби панд ва ҳидоят аст ва бояд онро бо дили кушод қабул кунем.