Сураи Йа Син — Оят 48

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «مَتَىٰ»: кай, дар кадом вақт.
• «الْوَعْدُ»: ваъда, яъне рӯзи қиёмат ва баъс (зиндашавӣ) ки Худо ваъда додааст.
• «إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ»: агар шумо ростгӯй бошед.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз забони кофирон ва мункирони рӯзи қиёмат хабар медиҳад, ки онҳо бо роҳи инкор ва шитобхоҳӣ мепурсанд: «Ин ваъдаи баъс ва зиндашавӣ кай меояд, агар шумо — эй Паёмбар ва мӯъминон — дар даъвои худ ростгӯй бошед?» Онҳо ин суханро на барои ҳақҷӯӣ, балки барои тамасхур ва дур донистани имкони вуқӯи он мегӯянд. Ҳадафи онҳо ин аст, ки бо ин савол Паёмбар (с) ва ёронашро ба шубҳа андозанд ва даъвати ҳақро ботил нишон диҳанд. Ҳол он ки ваъдаи Худо ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад онро боздорад ё тағйир диҳад; танҳо вақти дақиқи онро касе ҷуз Худованд намедонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳатто суханони мухолифонро бо адлу инсоф нақл мекунад, то ҳақиқат равшан гардад ва ҳуҷҷат бар ҳама тамом шавад.
• Саволи кофирон аз рӯзи қиёмат на аз ҷустуҷӯи ҳақ, балки аз инкор ва саркашӣ буд; ин моро огоҳ мекунад, ки ҳангоми баҳс бояд нияти худро пок созем ва ҳақро биҷӯем, на баҳона ҷӯем.
• Ҳақиқати баъс ва рӯзи қиёмат қатъист ва ваъдаи Худо ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад; ин боварӣ ба дил оромӣ мебахшад ва моро ба амали нек водор мекунад.
• Надонистани вақти дақиқи қиёмат ҳикмати Худованд аст, то инсон ҳамеша омода бошад ва аз ғафлат эмин набошад.
• Ин оят мӯъминонро тасаллӣ медиҳад, ки тамасхуру инкори мухолифон набояд онҳоро аз роҳи ҳақ боздорад; сабр ва устуворӣ дар даъват сабаби саодат аст.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар ояти он дарсҳои бузурги ахлоқӣ ва эътиқодӣ дорад; пайравӣ аз он инсонро ба роҳи рост ва ҷаннат мерасонад.