Сураи Йа Син — Оят 63

1. Маънои калимаҳо:

— Ҷаҳаннам: номи оташи дӯзах, ки Худованд барои кофирон ва гунаҳгорон омода кардааст.

— Туъадун: ваъда дода мешудед, яъне шумо дар дунё аз ҷониби паёмбарон огоҳ карда мешудед, ки ин ҷой барои шумост.

1. Тафсири оят:

Ин ояти карима дар рӯзи қиёмат ба кофирон ва дурӯғбароварандагони паёмбарон гуфта мешавад: ин аст ҳамон Ҷаҳаннаме, ки дар дунё шуморо аз он бим медоданд ва огоҳ мекарданд. Шумо дар дунё онро бо чашми сар намедидед ва ба он бовар намекардед, аммо имрӯз онро бо чашми худ мебинед ва ҳеҷ роҳи гурезе аз он надоред. Ин ҷой барои куфру инкори шумо нисбат ба Худованд ва паёмбаронаш омода гардидааст.

1. Фоидаҳо:

— Ояти карима ба инсон хотиррасон мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират омодагӣ бинад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони карим ҳақиқатро бо забони равшан баён мекунад ва одамонро аз оқибати бад огоҳ месозад.

— Бовар ба рӯзи қиёмат ва Ҷаҳаннам инсонро аз гуноҳ бозмедорад ва ба сӯи некӣ ва тоъат ҳидоят мекунад.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб тавба кунад ва ба сӯи Худованд рӯй оварад, то аз азоби дӯзах наҷот ёбад.