Sura Ja Sin — Werset 68

Znaczenie słów:

• نُعَمِّرْهُ – komu przedłużamy życie, dajemy długie lata.
• نُنَكِّسْهُ – odwracamy go, przywracamy do stanu słabości.
• فِي الْخَلْقِ – w stworzeniu, czyli w budowie ciała i jego zdolnościach.

Tafsir (wyjaśnienie):

Ten, komu Bóg daje długie życie i doprowadza go do późnej starości, zostaje przywrócony do stanu słabości – zarówno fizycznej, jak i umysłowej. Po latach siły, młodości i pełni możliwości człowiek wraca do kruchości dziecka: ciało staje się słabe, umysł traci dawną bystrość, a zdolności poznawcze ulegają osłabieniu. Jest to odwrócenie procesu rozwoju – od niemocy ku sile, a następnie z powrotem ku niemocny.

Czyż ci, którzy obserwują ten nieunikniony bieg ludzkiego życia, nie zastanawiają się i nie pojmują, że Ten, który potrafi przeprowadzić człowieka przez te etapy – od słabości do siły i ponownie do słabości – jest w pełni zdolny do wskrzeszenia go po śmierci? Jeśli Bóg może odwrócić bieg życia i przywrócić człowieka do stanu bezradności, to z pewnością może również przywrócić go do życia w Dniu Zmartwychwstania. Ten świat nie jest miejscem trwałego pobytu – jest jedynie etapem przemijania, po którym następuje życie wieczne w zaświatach.

Rozsądny człowiek powinien wyciągnąć z tej prawdy naukę: skoro Bóg ukazuje nam w naszym własnym życiu przykład przemijania i zmiany stanów, to jak możemy wątpić w Jego moc wskrzeszenia nas po śmierci? Kto pojmuje tę mądrość, ten przygotowuje się na spotkanie ze swoim Panem, wierząc w obietnicę życia po śmierci.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Dowód na możliwość zmartwychwstania – Bóg ukazuje nam w naszym własnym życiu, jak zmienia stany człowieka, co jest namacalnym dowodem na Jego wszechmoc i zdolność do ponownego stworzenia.
2. Przypomnienie o przemijalności świata – starość i słabość, które dotykają każdego, kto dożyje późnego wieku, uczą nas, że ten świat nie jest wieczny i że nie powinniśmy przywiązywać się do jego dóbr.
3. Zachęta do refleksji i używania rozumu – werset wzywa ludzi do myślenia i wyciągania wniosków z otaczającej ich rzeczywistości, co jest fundamentem wiary opartej na rozumie i dowodach.
4. Pobudzenie do pokory – obserwacja własnej słabości w starszym wieku uczy człowieka pokory i przypomina mu, że jego siła i młodość są jedynie chwilowym darem od Boga, który może je odebrać, kiedy zechce.
5. Umocnienie wiary w życie po śmierci – skoro Bóg potrafi odwrócić rozwój człowieka i przywrócić go do stanu niemowlęctwa, to z pewnością potrafi też stworzyć go na nowo w Dniu Sądu, co napełnia serce wierzącego spokojem i nadzieją.