Сураи Йа Син — Оят 68

1. Маънои калимаҳо:

— «نُعَمِّرْهُ»: умри ӯро дароз мекунем.

— «نُنَكِّسْهُ»: ӯро ба ҳолати аввалааш бармегардонем, яъне ба заъфу нотавонӣ.

— «فِي الْخَلْقِ»: дар офариниш ва сифатҳои ҷисмонӣ ва ақлӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд: Ҳар касро, ки умри дароз диҳем ва солҳои зиёд зиндагӣ кунонем, ӯро ба ҳолати заъфу нотавонӣ бармегардонем — ҳамон гуна ки дар кӯдакӣ буд. Қувваи ҷисмониаш кам мешавад, ақлаш суст мегардад ва ба ҳолати аввалаи офариниш бармегардад. Ин тағйири ҳол ва интиқоли инсон аз қувват ба заъф далели равшани қудрати Худованд аст. Оё онҳо ақли худро ба кор намеандозанд ва намефаҳманд, ки Чизе, ки инсонро дар ҳамин дунё аз қувват ба заъф мебарад ва ҳолаташро тағйир медиҳад, ҳатман қодир аст, ки ӯро пас аз марг бозгардонад ва барои ҳисобу китоб зинда кунад? Ин дунёи фонӣ ҷои ҷовидонӣ нест; ҳар кас рӯзе аз ин ҷаҳон меравад ва ба сӯи охират меравад, ки он ҷои боқӣ ва ҷовидонӣ аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят далели равшани ҳашр ва баъд аз марг зинда шудан аст; зеро Худованде, ки инсонро дар дунё аз қувват ба заъф мебарад, ба осонӣ метавонад ӯро боз зинда кунад.

— Инсон бояд дар бораи фонии дунё ва боқии охират андеша кунад ва худро барои он ҷаҳон омода созад.

— Ақл ва андеша кардан дар нишонаҳои Худованд роҳи шинохти Ҳақ ва имон овардан аст.

— Ҷавонӣ ва қувват неъматҳои Худованд ҳастанд, ки рӯзе аз байн мераванд; пас бояд пеш аз расидани пирӣ ва заъфӣ дар роҳи некӣ ва ибодат кӯшиш кард.

— Ин оят инсонро ба таваҳҳум ва ғафлат нарафтан даъват мекунад ва ӯро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят менамояд.