Сураи Ас-Саффат — Оят 111

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّهُ»: ҳамоно ӯ (яъне Иброҳим алайҳис-салом).

— «عِبَادِنَا»: бандагони Мо.

— «الْمُؤْمِنِينَ»: мӯъминон, яъне онҳое ки имон овардаанд.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно Иброҳим алайҳис-салом аз зумраи бандагони мӯъмини Мо буд, ки ҳаққи бандагӣ ва ибодатро ба пуррагӣ адо карданд. Ӯ ба Худованд имон овард ва дар тамоми корҳояш ба Ӯ таваккал намуд. Ҳаёти ӯ пурра ба бандагии Худо ва итоати Ӯ гузашт. Ӯ аз касоне буд, ки ба аҳду паймонҳои худ вафо мекарданд ва ҳаққи бандагии Худоро ба ҷо меоварданд. Ин оят ситоиши Худованд аз бандаи солеҳи Худ Иброҳим алайҳис-салом аст, ки ба воситаи он мартабаи баланди имон ва бандагии ӯро нишон медиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки бандагии Худо ва имон ба Ӯ мартабаи баландтарин аст ва инсонро ба мартабаи ситоиши Худованд мерасонад.

— Вафо ба аҳд ва паймон, ки яке аз сифатҳои мӯъминони ҳақиқӣ аст, дар ин оят таъкид шудааст.

— Ҳар кас бихоҳад ба мартабаи Иброҳим алайҳис-салом расад, бояд имон ва бандагии худро холисона ба ҷо оварад.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи мӯъминони ҳақиқӣ роҳи наҷот ва саодат аст ва ҳар кас дар ин роҳ қадам гузорад, Худованд ӯро дӯст медорад ва ситоиш мекунад.

— Қуръони Карим бандагони мӯъмини Худоро ситоиш мекунад, ки ин ба мо илҳом мебахшад, ки ба сӯи имон ва амали солеҳ шитоб кунем.