سورت صافات — آیت 145

د کلمو معناګانې:

• فَنَبَذْنَاهُ: مونږ هغه وغورځاوه/وغورځولو.
• بِالْعَرَاءِ: هغه ځمکه چې بې ونو، بې ودانیو او تشه وي.
• سَقِيمٌ: ناروغ او کمزوری.

تفسیر:

کله چې یونس عليه السلام د هغه لوی کب په خېټه کې پاتې شو او هلته یې د الله تعالی ستاینه او تسبیح وکړه، نو الله تعالی د هغه دعا قبوله کړه او هغه یې له کب نه وباسي. الله تعالی هغه په داسې تشه او لوڅه ځمکه باندې وغورځاوه چې هلته نه ونه وه او نه کوم جوړښت. هغه په داسې حالت کې و چې سخت ناروغ او کمزوری و، ځکه چې د کب په خېټه کې د پاتې کېدو له امله د هغه بدن له منځه تللی و او د هغه پوستکی هم اغېزمن شوی و. دا د الله تعالی لوی قدرت او رحمت و چې هغه یې له دې سخت حالت نه وژغوره او بېرته یې ژوند ورکړ.

فايدې:

• دا آيت مونږ ته د الله تعالی د رحمت او قدرت يادونه کوي، چې هغه خپل بنده څنګه له سختو مصيبتونو نه ژغوري.
• دا مونږ ته د صبر او دعا اهمیت ښیي، ځکه چې یونس عليه السلام په سخت حالت کې هم له الله نه ناامیده نه شو او دعا یې وکړه.
• دا مونږ ته دا هم ښیي چې الله تعالی د خپلو بندګانو دعاګانې مني، که څه هم حالت ډېر سخت وي.
• دا آيت مونږ ته د توبې او استغفار اهمیت هم ښیي، ځکه چې یونس عليه السلام د خپلې توبې په وجه وژغورل شو.