Сураи Ас-Саффат — Оят 145

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَنَبَذْنَاهُ — пас мо ӯро партофтем, яъне аз шиками моҳӣ берун андохтем.
• بِالْعَرَاءِ — ба замини холӣ, ки аз дарахт ва бино холӣ аст, ҳамвори бепушу паноҳ.
• سَقِيمٌ — бемор, нотавон, заифу хаста, ҳам ҷисман ва ҳам рӯҳан шикаста.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Юнус (алайҳис-салом) муддате дар шиками моҳӣ монд ва ба даргоҳи Худо тавбаву истиғфор кард, Мо ӯро аз шиками моҳӣ берун оварда, ба замини холӣ ва бедарахту бебино партофтем. Дар он ҳолат ӯ ба сабаби беморӣ ва заъфи шадид, ки аз мондан дар шиками моҳӣ ва аз ғаму ранҷи рӯҳӣ ба ӯ расида буд, нотавон ва хаста буд. Ҷисмаш аз шиддати он ҳолат заиф шуда, рӯҳаш низ аз ғами қавмаш ва аз сахтии гирифторӣ дар шиками моҳӣ ранҷур буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованди Таъоло бандагони худро ҳатто дар сахттарин ҳолатҳо танҳо намегузорад; Ӯ роҳи наҷотро ҳангоме мефиристад, ки банда тавбаву дуо мекунад.
• Тавба ва истиғфор даргоҳи Худоро мекушояд; ҳатто аз шиками моҳӣ ва зулмати баҳр садои дуои банда ба Худо мерасад ва пазируфта мешавад.
• Заъфу беморӣ ва хастагӣ пас аз сахтӣ аломати раҳмат аст; Худо бандаро аз озмоиш берун меорад, гарчанде ки ӯ нотавон бошад.
• Ин оят тасаллист барои ҳар касе, ки дар ғаму ранҷ аст: баъд аз ҳар сахтӣ осонӣ ҳаст, ва баъд аз ҳар зулмат нур ҳаст.
• Қуръон ҳаёти паёмбаронро бо ростӣ нақл мекунад, то мо аз сабру тавбаи онҳо ибрат гирем ва ба раҳмати Худо умедвор бошем.