Surja Es-Saffat — Ajet 145

Kuptimet e fjalëve:

• Fenebeznahu: E hodhëm, e flakëm jashtë.
• Bil-ara': Në tokë të zhveshur, të hapur, pa bimësi dhe pa ndërtesa.
• Sekim: I sëmurë, trupi i tij ishte i dobët dhe i ligështuar.

Tefsiri i ajetit:

Pas durimit të gjatë të Profetit Junus (alejhi selam) në barkun e balenës, Allahu i Madhëruar e pranoi lutjen e tij dhe e shpëtoi nga ai errësirë e trefishtë. Allahu e hodhi atë nga barku i balenës në një tokë të zhveshur, pa hije, pa bimë dhe pa asnjë ndërtesë – një vend i hapur në brigjet e detit. Ai doli prej andej në gjendje të ligështuar, me trup të dobët dhe të sëmurë, për shkak të qëndrimit të gjatë në errësirën e barkut të balenës, si dhe për shkak të pikëllimit dhe brengës që kishte përbrazëtirën që i kishte ndodhur nga populli i tij. Megjithatë, Allahu i Madhëruar, me mëshirën e Tij, e priti atë me kujdes dhe i dha forcë të re, duke i treguar se Ai nuk e lë robin e Tij që i lutet me sinqeritet.

Përfitimet nga ajeti:

1. Fuqia e lutjes dhe e pendimit: Kur robi i drejtohet Allahut me sinqeritet, Allahu i përgjigjet edhe në momentet më të vështira, siç e shpëtoi Junusin nga barku i balenës.
2. Mëshira e Allahut është e pakufishme: Edhe pas gabimit dhe largimit nga detyra, Allahu nuk e braktis robin e Tij që kthehet tek Ai me pendim.
3. Durimi në sprova: Junusi (alejhi selam) duroi në errësirë dhe vuajtje, dhe kjo na mëson se çdo vështirësi ka një fund kur i besojmë Allahut.
4. Rëndësia e falënderimit: Pas shpëtimit, njeriu duhet ta falënderojë Allahun dhe të vazhdojë rrugën e Tij me përkushtim, sepse Allahu i do ata që janë mirënjohës.