Сураи Ас-Саффат — Оят 152

1. Маънои калимаҳо:

— «وَلَدَ»: таваллуд кард, фарзанд дошт.

— «كَاذِبُونَ»: дурӯғгӯён, дурӯғ мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар он мушриконро ба дурӯғгӯӣ айбдор мекунад. Мушрикон даъво мекарданд, ки Худо фарзанд дорад ва мегуфтанд, ки фариштагон духтарони Худоянд. Ин суханони онҳо аз рӯи ҷаҳолат ва бехабарӣ аз сифатҳои Худо буд. Онҳо чизеро мегуфтанд, ки ҳеҷ донише аз он надоштанд ва ин гуфтори онҳо дурӯғи ошкор буд. Худованди мутаъол аз фарзанд доштан пок ва беэҳтиёҷ аст, зеро фарзанд доштан хоси махлуқот аст, ки ба онҳо ниёз доранд, вале Худо ягона ва беҳамтост ва ҳеҷ шарике надорад. Пас, ин даъвои онҳо на танҳо ботил, балки дурӯғи равшан аст, ки онро бо ягон далел исбот карда наметавонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дар бораи Худо танҳо он чизеро гӯем, ки дар Қуръон ва суннат собит шудааст ва аз гуфтани суханони беасос худдорӣ кунем.

— Худоро аз ҳар гуна нуқсу камӣ пок медонад ва моро ба тавҳид ва покиза доштани сифатҳои Ӯ даъват мекунад.

— Қуръон ҳақро равшан баён мекунад ва ботилро ошкор месозад, то инсонҳо роҳи ростро пайдо кунанд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ҳақ ва ростқавлӣ аст ва моро аз дурӯғгӯӣ ва туҳмати беасос бозмедорад.

— Ҳар кас ба андозаи дониши худ сухан гӯяд ва аз гуфтани чизҳое, ки намедонад, парҳез кунад, зеро ин сабаби ҳалокат ва гумроҳӣ мегардад.