Сураи Ас-Саффат — Оят 153

1. Маънои калимаҳо:

• أَصْطَفَى: оё интихоб кард? (ҳамзаи истифҳомӣ барои инкор ва таъаҷҷуб аст)
• الْبَنَاتِ: духтарон
• عَلَى الْبَنِينَ: бар писарон

1. Тафсири оят:

Ин оят ба шакли савол ва инкор омадааст, ки ба гуфтаҳои ботили мушрикон посух медиҳад. Мушрикон мегуфтанд, ки фариштагон духтарони Худо ҳастанд ва худ писаронро барои хеш интихоб мекарданд. Худованд ин ақидаи ботилро рад мекунад ва мефармояд: оё Худо барои Худ духтаронро интихоб кардааст, ки шумо худатон онҳоро нафрат доред ва писарро дӯст медоред?! Ин ҳаргиз чунин нест. Ин савол барои он аст, ки зиштии ин гуфтор ва беасосии онро нишон диҳад. Ҳеҷ гоҳ Худои Ҳаким он чиро, ки шумо барои Худ намеписандед, барои Худ интихоб намекунад. Пас ин гуфтори мушрикон ҳам дурӯғ ва ҳам зидди ақл аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқӣ ақидаҳои ботилро рад мекунад ва инсони хирадмандро ба андеша водор месозад.
• Худованд аз ҳар айбу нуқсон пок аст ва ҳар чизе ки ба зоти ӯ нисбат дода мешавад, бояд бо камоли тавҳид ва эҳтиром бошад.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар бораи Худо ҳар сухане нагӯем ва танҳо он чиро бигӯем, ки Ӯ худаш хабар додааст.
• Қуръон китоби ҳикмат ва ҳақиқат аст; ҳар касе ба он рӯй оварад, роҳи рост ва покизагии ақидаро меёбад.
• Ин оят боиси афзоиши муҳаббат ба Қуръон мегардад, зеро мебинем, ки чӣ гуна бо сухани кӯтоҳ ақидаи бузурги ботилро нест мекунад ва ҳақро равшан месозад.