ซูเราะฮฺ อัส-ศ็อฟฟาต — อายะฮฺ 152

คำสำคัญที่ต้องอธิบาย:

• وَلَدَ اللهُ – หมายถึง การกล่าวอ้างว่าพระเจ้าทรงมีพระบุตร ซึ่งเป็นคำกล่าวเท็จและเป็นการดูหมิ่นพระเจ้า
• لَكَاذِبُونَ – แน่นอนพวกเขาเป็นผู้กล่าวเท็จ

การตีความหมาย:

อายะฮ์นี้กล่าวถึงความเท็จของบรรดาผู้ตั้งภาคีที่กล่าวหาว่าอัลลอฮ์ทรงมีพระบุตร โดยพวกเขาอ้างว่าเหล่ามะลาอิกะฮ์เป็นบุตรสาวของพระเจ้า ซึ่งเป็นคำกล่าวที่ไม่มีหลักฐานใด ๆ และเป็นการกล่าวเท็จต่ออัลลอฮ์อย่างร้ายแรง พระองค์ทรงบริสุทธิ์จากสิ่งที่พวกเขากล่าวอ้าง พระองค์ไม่ทรงมีพระบุตรและไม่ทรงมีภาคีใด ๆ การกล่าวเช่นนี้เกิดจากความโง่เขลาและการคิดค้นขึ้นเองของพวกเขา เพราะพวกเขากล่าวในสิ่งที่พวกเขาไม่รู้และไม่มีความรู้ใด ๆ มาสนับสนุน การกล่าวอ้างนี้ขัดแย้งกับธรรมชาติแห่งความเป็นพระเจ้าที่สมบูรณ์แบบของพระองค์ ผู้ทรงเป็นหนึ่งเดียว ไม่ทรงพึ่งพาใคร ไม่ทรงให้กำเนิดและไม่ทรงถูกกำเนิด

บทเรียนที่ได้รับ:

1. การกล่าวอ้างว่าอัลลอฮ์ทรงมีพระบุตรเป็นความเท็จที่ร้ายแรงที่สุดประการหนึ่ง และเป็นการทำลายความบริสุทธิ์แห่งความเป็นเอกะของพระองค์
2. อัลลอฮ์ทรงบริสุทธิ์จากคุณลักษณะที่ไม่เหมาะสมกับพระองค์ และการรู้จักพระองค์อย่างถูกต้องจะนำไปสู่การศรัทธาที่ถูกต้อง
3. บทเรียนสำคัญคือเราต้องระมัดระวังในการกล่าวถึงอัลลอฮ์โดยปราศจากความรู้ เพราะการกล่าวเท็จต่อพระองค์เป็นบาปใหญ่หลวง
4. การศรัทธาในความเป็นเอกะของอัลลอฮ์อย่างบริสุทธิ์ใจคือหนทางสู่ความรอดพ้น และเป็นแก่นแท้ของศาสนาอิสลามที่เรียกร้องให้มนุษย์รู้จักพระเจ้าอย่างถูกต้องตามที่พระองค์ทรงแนะนำผ่านคัมภีร์และศาสนทูตของพระองค์