Сураи Ас-Саффат — Оят 170

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «فَكَفَرُوا بِهِ»: Пас ба он (Қуръон) кофир шуданд, яъне онро инкор карданд ва ба он имон наоварданд.
• «فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ»: Пас ба зудӣ хоҳанд донист, яъне ба зудӣ оқибати кори худро хоҳанд фаҳмид.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи мушрикони Макка аст, ки пеш аз баъсати Паёмбар (с) мегуфтанд: «Агар назди мо китобе аз китобҳои пешиниён мисли Таврот мебуд, мо Аллоҳро холисона ибодат мекардем». Онҳо дар ин гуфтори худ дурӯғгӯ буданд. Вақте ки Муҳаммад (с) бо Қуръон омад, ки дорои зикри пешиниён ва ояндагон, комилтарин китобҳо ва беҳтарин паёмбарон буд, онҳо ба он кофир шуданд ва онро инкор карданд. Пас ба зудӣ онҳо хоҳанд донист, ки дар охират барои кофир шуданашон чӣ гуна азоби сахт дар интизори онҳост. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки инкор кардани Қуръон ва Паёмбар (с) оқибати бад хоҳад дошт.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби комил ва беҳтарин аст, ки барои ҳидояти инсонҳо омадааст.
• Инсонҳо бояд ба Қуръон имон оваранд ва аз инкор кардани он худдорӣ кунанд, зеро инкор оқибати бад дорад.
• Оят ҳушдор медиҳад, ки ҳар кори нек ва бад ҷазо ва мукофот дорад ва оқибати кофирон азоб аст.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ба неъматҳои Аллоҳ шукр гӯем ва ба Қуръон амал кунем.
• Қуръон барои ҳамаи инсонҳо раҳмат ва ҳидоят аст ва бояд онро бо дили кушод қабул кунем.