Сураи Ас-Саффат — Оят 174

1. Маъонии калимаҳо:

• فَتَوَلَّ: рӯй гардон, рӯй тофт, эъроиз кун.
• عَنْهُمْ: аз онҳо.
• حَتَّىٰ حِينٍ: то вақте муайян, то замони муайяне, ки Аллоҳ таъйин кардааст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки аз ин мушрикони саркаш ва душманони ҳақ рӯй гардонад ва ба азияту озорҳои онҳо сабр кунад. Ин рӯй гардондан ба маънои тарки даъват нест, балки даст кашидан аз ҷидолу баҳс бо онҳост, зеро онҳо ба ҳақ гӯш намедиҳанд ва аз саркашӣ даст намекашанд. Ин фармон то вақти муайяне аст, ки танҳо Аллоҳ онро медонад — вақте ки амри Аллоҳ барои ғалабаи мӯъминон ва ё азоби кофирон мерасад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин вақт рӯзи Ҷанг (Бадар) аст, ки дар он ҳақ аз ботил ҷудо шуд ва мӯъминон бар душманон пирӯз гаштанд. Пас, ин оят Паёмбарро тасаллӣ медиҳад ва ба ӯ мефаҳмонад, ки саркашии онҳо дер давом намекунад ва фарҷоме дорад.

1. Фоидаҳо:

• Аллоҳ ба бандагони худ сабр ва таҳаммулро таълим медиҳад, то дар роҳи даъват аз озорҳои мардум дилшикаста нашаванд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар чиз вақти муайяни худро дорад ва ғалабаи ҳақ ҳатман мерасад, гарчанде дер бошад.
• Мусулмон бояд дар ҳангоми душворӣ ба Аллоҳ таваккал кунад ва интизори фармони Ӯ бошад, на он ки аз роҳи ҳақ рӯй гардонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бо саркашон ва муъонидон ҷидолу баҳси беҳуда накунем, вақте ки онҳо ба ҳақ гӯш намедиҳанд, балки вақтро ба даъвати хайр ва ибодат сарф кунем.
• Ваъдаи ёрии Аллоҳ ба мӯъминон дар ин оят баён шудааст, ки ин дилҳоро ором ва умедвор месозад.