Сураи Ас-Саффат — Оят 177

1. Маънои калимаҳо:

• نَزَلَ: фурӯд омад, ворид шуд.
• بِسَاحَتِهِمْ: ба ҳавлии онҳо, ба саҳни хонаҳояшон. "Соҳа" дар асл майдони фарохи назди хаймаҳо ва хонаҳоро гӯянд, ки мардум дар он ҷо ҷамъ мешаванд.
• فَسَاءَ: пас бад аст, чӣ бад аст.
• صَبَاحُ: субҳ, саҳаргоҳ.
• الْمُنذَرِينَ: онҳое, ки бим дода шудаанд, огоҳ карда шудаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба Пайғамбар (с) ва ба ҳамаи огоҳшудагон мефармояд, ки ин кофирон ва дурӯғбароварандагон аз азоб шитоб мекунанд ва мегӯянд: "Агар рост мегӯӣ, пас азобро биёр!" Пас он гоҳ ки азоби Худо ба саҳну ҳавлии онҳо фурӯд ояд ва онҳоро фаро гирад, он субҳ ва саҳаргоҳ барои онҳо субҳи бад хоҳад буд. Ин таъбир дар забони арабӣ барои ҳолате истифода мешавад, ки гоҳе душман дар вақти субҳ ба қавме ҳамла мекард ва онҳоро ғофилгир мекард; бинобар ин гуфтани "субҳи бад" маънои онро дорад, ки азоб ногаҳон ва дар вақти ғафлат ба онҳо мерасад. Онҳо худро огоҳшуда медонистанд, вале имон наоварданд ва ба бимҳои Худо эътибор надоданд, бинобар ин ҳангоми фурӯд омадани азоб ҳеҷ чиз онҳоро наҷот дода наметавонад ва он рӯз барои онҳо рӯзи пушаймонӣ ва ҳасрат мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки азоби Худо ҳатмӣ ва одилона аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад, вақте ки фармони Худо бирасад.
• Шитоб кардан дар талаби азоб ва масхара кардани бимҳои Худо нишонаи ғафлат ва худписандӣ аст, ки оқибати бад дорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фурӯд омадани азоб тавба кунем ва ба сӯи Худо баргардем, зеро вақти азоб дигар пушаймонӣ фоида намедиҳад.
• Ин оят дили мӯъминро ором месозад, ки агар кофирон ва золимон дар дунё ба саркашӣ идома диҳанд, оқибати онҳо назди Худост ва адолати Худо ҳатман ҷойгир мешавад.
• Ин оят моро ба ёдоварӣ аз рӯзи ҳисоб ва огоҳӣ аз оқибати амалҳо даъват мекунад, то ки ҳамеша омода ва бедор бошем.