Сураи Ас-Саффат — Оят 178

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «تَوَلَّ»: рӯй гардон, дурӣ ҷӯй.

— «حِينٍ»: муддате, замоне муайян.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, аз ин мухолифон рӯй гардон ва ба онон парво накун, то он даме ки Аллоҳ фармон диҳад ва ҳукми Худро ҷорӣ созад. Ин амр ба маънои тарки ҷидол ва сабр кардан аст, на тарки даъват. Онҳо ба зудӣ натиҷаи амалҳои худро хоҳанд дид ва азоби Аллоҳ бар онон фурӯд хоҳад омад. Пас, ту бар он чи бар ту вазифа аст, истодагӣ кун ва интизор бош, то фармони Аллоҳ бирасад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Сабр ва истодагӣ дар роҳи даъват ба некист ва сазовори подоши бузург аст.

— Худованд ба бандагони худ фурсат медиҳад, то тавба кунанд, вале агар ислоҳ накунанд, ҳисоб хоҳанд дод.

— Рӯй гардондан аз ҷидол бо нофармонон ба маънои тарки даъват нест, балки ҳифзи вақт ва қувва барои корҳои муҳимтар аст.

— Ин оят дили муъминонро ором месозад, ки адлу инсофи Аллоҳ ҳатман барпо мешавад ва ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.

— Ислом дини ҳикмат ва меъёр аст; ҳар чиз вақти худро дорад ва бояд ба фармони Аллоҳ таслим шуд.