Сураи Ас-Саффат — Оят 176

1. Маънои калимаҳо:

— «أَفَبِعَذَابِنَا»: оё бо азоби Мо.

— «يَسْتَعْجِلُونَ»: шитоб мекунанд, яъне талаб мекунанд, ки азоб зудтар биёяд.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавобест ба онҳое, ки бо тамасхур ва инкор аз Пайғамбар (с) мепурсиданд, ки кай азоби Худо меояд. Онон ба ҷои имон овардан ва тавба кардан, аз худо талаб мекарданд, ки азоб зудтар нозил шавад. Худованди Мутаъол бо ин оят мефармояд: оё онҳо бо азоби Мо шитоб мекунанд? Яъне, оё онҳо намедонанд, ки азоби Худо ҳангоме ки биёяд, ҳеҷ кас наметавонад онро бозгардонад ва он рӯз барои онҳо рӯзи бад ва фалокатбор хоҳад буд? Ин оят ҳушдор аст ба онҳо, ки ба ҷои шитоб кардан дар азоб, бояд ба сӯи Худо рӯй оваранд ва аз Ӯ омурзиш бихоҳанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки шитоб кардан дар азоб ва тамасхур кардан ба ваъдаҳои Худо нишонаи ҷаҳолат ва ғурур аст.

— Худованди Мутаъол ҳалок намекунад, магар баъд аз он ки ҳуҷҷат бар бандагон тамом шавад ва онҳо худ аз худ азобро талаб кунанд.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои инкор ва тамасхур, ба сӯи тавба ва имон рӯй оварад, зеро азоби Худо ҳақ аст ва ҳангоме ки биёяд, касе наметавонад онро боздорад.

— Ин оят меомӯзад, ки мо бояд аз Худо тарсем ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошем, на ин ки азобро талаб кунем.