Сураи Ас-Саффат — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

— «إِلَّا»: ба ҷуз, магар.

— «عِبَادَ»: бандагон, ҷамъи «абд».

— «الْمُخْلَصِينَ»: холисгардидагон, яъне касоне ки Худованд онҳоро барои бандагии худ ихтисос додааст ва онҳо низ ибодатро барои Ӯ холис гардонидаанд.

1. Тафсири оят:

Ба ҷуз бандагони Худованд, ки ба ибодати Ӯ холис гардидаанд. Худованд онҳоро барои бандагии худ ихтиёр кардааст ва онҳо низ ибодатро танҳо барои Ӯ холис гардонидаанд. Чунин бандагон аз азоби дардовар наҷот меёбанд ва дар амон қарор мегиранд. Онҳо аз ҷумлаи наҷотёфтагон ва бахтманданд, зеро Худованд онҳоро ба раҳмати худ ихтисос додааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки холис гардонидани ибодат барои Худованд сабаби наҷот аз азоб аст.

— Худованд бандагони холисро дӯст медорад ва онҳоро ба раҳмати худ ихтисос медиҳад.

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки бо ихлос ва бандагӣ метавонад ба наҷот ва хушбахтӣ бирасад.

— Ихлос дар ибодат роҳи наздикшавӣ ба Худованд ва ба даст овардани ризои Ӯст.

— Ин оят моро ба тақво, ихлос ва покиза гардонидани ниятҳо даъват мекунад.