Сураи Ас-Саффат — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

— «قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ»: заноне ки нигоҳи худро кӯтоҳ кардаанд, яъне чашм аз ғайри шавҳари худ мепӯшанд ва танҳо ба шавҳари хеш менигаранд.

— «عِينٌ»: ҷамъи «عَيْنَاء»، яъне занони дорои чашмони калону зебо.

1. Тафсири оят:

Дар ояти шарифа Аллоҳи таъоло дар васфи неъматҳои биҳиштӣ мефармояд, ки барои бандагони некӯкор дар ҷаннат заноне ҳастанд, ки нигоҳи худро аз ғайри шавҳарони хеш нигоҳ медоранд ва чашм ба касе ҷуз ҳамсари худ намеафкананд. Ин иффат ва покдоманӣ аз сабаби он аст, ки шавҳарони онҳо дар назди онҳо бисёр зебо ва маҳбуб ҳастанд ва онҳо ба ғайри онҳо ниёзе надоранд. Ин занон дорои чашмони калону зебо ҳастанд, ки зебоии онҳо чашмро хира мекунад. Ин сифатҳо нишонаи камоли зебоӣ ва покии онҳост, ки барои аҳли ҷаннат омода шудааст.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар ҷаннат неъматҳои рӯҳонӣ ва ҷисмонӣ ҳарду ҷамъ шудаанд ва Аллоҳ ба бандагони солеҳ неъматҳои беҳтаринро омода кардааст.

— Иффат ва покдоманӣ сифати занони биҳиштӣ аст, ки ин барои занони дунё низ намунаи ибрат аст, то худро аз нигоҳи ҳаром нигоҳ доранд.

— Ин оят ба муъминон умед мебахшад, ки агар дар дунё бо тақво ва иффат зиндагӣ кунанд, дар охират ба неъматҳои бузург ва ҳамсарони покдоман ноил мешаванд.

— Зикри ин неъматҳо дилҳоро ба сӯи ҷаннат ва амалҳои нек мекашад ва иродаи инсонро барои итоати Аллоҳ қавӣ мегардонад.