Сураи Ас-Саффат — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

• بَيْضٌ: тухм.
• مَّكْنُونٌ: пинҳон ва нигаҳдошташуда, ки аз чашмҳо ва олоишҳо эмин аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати ҳурҳои биҳиштиро тавсиф мекунад, ки Худованд онҳоро барои бандагони некӯкори худ омода кардааст. Гуфта мешавад, ки онҳо дар сафедӣ ва покии худ монанди тухми паррандае ҳастанд, ки дар ҷои амн нигаҳдорӣ шудааст ва дасти касе ба он нарасидааст ва ғуборе бар он нанишастааст. Ин ташбеҳ барои нишон додани покӣ, нозукӣ ва зебоии онҳост. Онҳо заноне ҳастанд, ки чашмҳояшонро аз ғайри шавҳарони худ нигаҳ медоранд ва танҳо ба шавҳарони худ назар мекунанд. Ранги онҳо сафедии омехта бо зардӣ дорад, ки ба тухми парранда монанд аст — на сафедии сахт ва нохуш, балки сафедии мулоим ва дилкаш. Ин сифатҳо нишонаи покӣ ва эҳтироми онҳост, ки ҳеҷ гуна олоиш ва нуқсоне ба онҳо роҳ наёфтааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Худованд барои бандагони солеҳ дар биҳишт неъматҳои бузург ва пок омода кардааст, ки чашм дида ва гӯш шунида наметавонад.
• Покиву эҳтироми занони биҳиштӣ намунае аз он аст, ки дар дунё низ бояд покӣ ва эҳтиромро риоя кунем.
• Ин тавсифҳо ба мо илҳом мебахшанд, ки барои расидан ба ин неъматҳо амалҳои солеҳ анҷом диҳем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем.
• Оят моро ба ёд меорад, ки неъматҳои биҳишт на танҳо ҷисмонӣ, балки рӯҳонӣ ва пок ҳастанд ва ин моро ба ибодат ва тоъат бештар ташвиқ мекунад.