Сураи Ас-Саффат — Оят 47

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• Ғавл: зарар, дард ва осебе, ки ба бадан ё ақл мерасад; решаи он ба маънои ҳалок кардан аст.
• Юнзафун: аз мастӣ ақлашон меравад; калимаи «назф» ба маънои нест шудани ақл аз шароб аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар васфи шаробест, ки ба биҳиштиён дар ҷоми пок аз ҷӯйҳои равон дода мешавад. Он шароб ҳеҷ гуна зарару дард надорад, на ба бадан осеб мерасонад ва на ба ақл. Баръакси шароби дунё, ки сардард, беморӣ ва вайроншавии ақл меорад, шароби биҳишт пок ва гуворост. Нӯшандагони он ҳеҷ гоҳ аз мастӣ ақлашонро аз даст намедиҳанд ва аз он беҳуш намешаванд. Онҳо дар лаззати комил қарор доранд, бидуни ҳеҷ гуна осеби ҷисмонӣ ё рӯҳӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои биҳишт комил ва пок ҳастанд ва ҳеҷ камбудие надоранд.
• Худованд ба бандагони некӯкор неъматҳое ваъда додааст, ки дар дунё монанди онҳо нест ва онҳо беҳтару пойдортаранд.
• Ин оят моро ба сӯи андеша дар бораи охират ва рағбат ба амалҳои некӯ ҳидоят мекунад.
• Он нишон медиҳад, ки лаззати ҳақиқӣ дар охират бо покӣ ва саломатии бадан ва ақл ҳамроҳ аст, на бо зарару фасод.
• Ин ваъдаи Худованд дили мӯъминонро ором ва ба роҳи рост устувор месозад.