Сураи Ас-Саффат — Оят 50

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَقْبَلَ»: рӯ оварданд, ба якдигар наздик шуданд.

— «يَتَسَاءَلُونَ»: аз якдигар мепурсанд, суолу ҷавоб мекунанд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки сокинони биҳишт дар неъматҳои ҷовидонӣ ва хушбахтии абадӣ қарор мегиранд, ба сӯи якдигар рӯ меоваранд ва аз ҳолу аҳволи гузаштаи худ дар дунё мепурсанд. Ҳар яке аз онҳо аз дигаре суол мекунад, ки дар дунё чӣ гуна зиндагӣ мекард, чӣ гуна озмунҳоро паси сар намуд ва чӣ тавр ба ин саодати бузург ва неъматҳои бепоёни биҳиштӣ расид. Ин гуфтугӯ ва суолу ҷавоб аз комили хушҳолӣ, унс ва робитаи самимии байни аҳли биҳишт аст, зеро онҳо дар он ҷо ба ҳама гуна ранҷу азобҳои дунёӣ хотима додаанд ва ҳамагӣ дар шодӣ ва оромӣ ғарқ мебошанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои унсу муҳаббат ва суҳбатҳои нек аст, на ҷои танҳоӣ ва ғам.

— Аҳли биҳишт ба ёди дунё ва озмунҳои он меафтанд, то қадрашон ба неъматҳои Худо бештар гардад ва шукри онҳо афзун шавад.

— Ин суҳбатҳо барои мо дарс аст, ки дар дунё низ аз ҳолу аҳволи якдигар бохабар бошем ва ба якдигар кӯмак кунем, то дар охират низ дар як ҷо ва дар хушҳолӣ бошем.

— Оят боиси тарғиб ва рағбат ба амалҳои нек аст, зеро нишон медиҳад, ки сабри дунё ба суҳбатҳои ширини биҳиштӣ ва неъматҳои ҷовидонӣ мерасонад.